หมู่บ้านเล็กๆ ของเรา มีหนองน้ำกว้างพอสมควร

มุมหนึ่ง ของหนองน้ำ เมื่อปี 2556 เจอคลื่นพายุหมุนคว้าง หัก โค่นต้นไม้ใหญ่ไปหลายต้น

เราช่วยกันสะสางสองสามวันทีเดียว ยังมีต้นกัลปพฤกษ์เหลือให้ออกดอกให้ชื่นชมชื่นใจอยู่

ปีนี้ มุมนี้ มีต้นขี้เหล็กขึ้นเองสามสี่ต้น อยู่นอกแนวรั้ว

เป็นส่วนจุดประกายให้เกิดทิวฝัน...อาหารเป็นยาของหมู่บ้าน...

สถานีเพาะชำกล้าไม้(ละหานทราย บุรีรัมย์) แจกต้นไม้เมื่อวันพืชมงคล

ฝากพี่ชาย รับขี้เหล็ก ยางนา กถินเทพามาอย่างละหนึ่งร้อยต้น


เดือนพฤษภา... มิถุนายน ยังแล้งมาก

ต้องขุดดินหยอดน้ำทิ้งไว้หลายรอบ

น้องเฟิร์ส...ลงขี้เหล็กชุดแรกไปเก้าต้น


พี่ๆน้องๆ ทยอยมาช่วยกันลงในเย็นวันเสาร์ - อาทิตย์

ทิวฝันเริ่มเป็นรูปรอย... น้อยๆ...

ความแล้งร้อนสุดๆ

พืชผักผลไม้ในท้องนา แตงโม แตงไทย... ไปไม่ถึงฝัน ไม่ได้ลิ้มชิมเลย

แม้แต่ต้นกล้วย ก็ยังแห้งตายไปเป็นสิบต้น

ขี้เหล็ก... นี่หละ ไม่หวาน ชื่นใจเหมือนหมากไม้

แต่พุ่ม...สวย ทิว...งาม ทน อึด ยั่งยืน...ลุยเลย


หลังโรงเรียนเลิก วันไหนอากาศดี มาวิ่งเล่น ตีแบ็ดมินตันกัน

...

ทีมเรียนรู้...หลากวัย หลายรุ่น

... สะสาง... เสริม... สร้าง...ค่อยๆขยับขยายไปตามกำลัง และเหตุปัจจัย...


บทเรียนจากความแล้ง...ร้อน

ส่งผลให้ได้ฝึก "ลดความคาดหวัง"

...แต่เรายังคง...ปลูกกันต่อไป


สู้ สู้ ...


https://www.youtube.com/watch?v=x-7NQXN6FkQ