"รู้ธรรม ละธรรม" (กลอน)

เห็นชาวพุทธ พูดธรรม จำมาพากษ์

ปากต่อปาก ลากไป ให้สับสน

แก่นพระธรรม น้ำใส กลายเป็นโคลน

ชำระตน ไม่พ้นขุ่น ฝุ่นธุลี

เป็นพุทธแท้ แค่ใบ ในทะเบียน

ฝึกหัดเรียน เขียนประวัติ วาดลงสี

แล้วแต่งแต้ม แซมทัศน์ จัดพิธี

เป็นเครื่องชี้ ประเพณี จนหนีไกล

ศาสน์ตามศาสตร์ จึงขัดข้อง มุมมองปราชญ์

ศาสน์ถูกจัด รัฐปกครอง ให้ผ่องใส (?)

อีกองค์กร ผู้สอนสั่ง ตั้งกลไก

มอบยศให้ ใครพัฒนา กาเจ้าคุณ

เมื่อรัฐลวง ปวงประชา พระก็เชื่อง

คนย่างเยื่อง เปรื่องในธรรม ไม่ตามหนุน

จึงเกิดศาสน์ ลัทธิ ผี-เจ้า-บุญ

กลายเป็นทุน หนุนกาฝาก ดักทางธรรม

แก่นคำสอน ร่อนลอย ห้อยตามสื่อ

ใครมีมือ ถือใจ ได้ล้นหลาม

ฟัง-อ่าน-คิด ปริศนา นานาธรรม

จะเห็นตาม คำท่านสอน ในก้อนกาย

ธรรมอยู่นอก คัมภีร์ มีแน่ชัด

ใครฉลาด อาจบรรลุ รู้แจ้งได้

กายคือกอง ทองธรรม อันอำไพ

อาจเรียกได้ "ไตรปิฎก" โฆษกธรรม

มีผู้คน ล้นหลาก มักบอกรู้

ว่าตัวตู รู้ศาสน์ เป็นปราชญ์ล้ำ

แก่นภูมิรู้ อยู่สมอง ที่ท่องจำ

แค่รู้ตาม คำอักษร มาย้อนโยง

ธรรมชาติ ของสุนัข มักแยกเขี้ยว

ส่วนปราชญ์เที่ยว ยกตน ให้คนหลง

นกยูงยุ่ง อยู่กับหาง วางท่าวง

ส่วนนกหงษ์ ชอบหลงฟ้า ไม่มาดิน

ทั้งพระสงฆ์ ดงโยม จมในศาสตร์

คิดว่าศาสน์ อยู่ในพง ดงหลักศีล

สร้างพิธี มีธรรมเนียม เตรียมมลทิน

ให้หลงกลิ่น ควันธูป รูปธรรม

เราถูกสอน ให้อ้อนธรรม ตามรักษา

ให้ทานพระ จะได้บุญ หนุนรวยล้ำ

มีหมุดหมาย ปลายทาง อย่างงดงาม

ได้เสพกาม ตามกุศล บนสวรรค์

เราหลงทาง ย่างก้าว เข้าดงสัตว์

ถูกป้อนยัด มัดใจ ให้สุขสันต์

ถูกมายา ภาษาหลอน ป้อนทุกวัน

หลงศาสน์สาร ใบลานธรรม และคัมภีร์

ชาวพุทธพลาด ผิดเพี้ยน เพียรพอกเพิ่ม

จึงต่อเติม เสริมตาม กามวิถี

จึงมืดบอด กอดกรรม ตามพิธี

คำมุนี ที่ชี้สอน จึงอ่อนแอ

เหมือนพายเรือ ในอ่าง เป็นวังวน

หนีไม่พ้น กลวัฏฏ์ ตัดกระแส

เพราะขาดครู ผู้รู้จริง ทิ้งเรือแพ

ศิษย์จึงแย่ แพจึงแตก เมื่อแรกก้าว

ปริศนา ภาษาธรรม นำไปไข

เซ็นบอกไว้ ให้กระจ่าง ฟังสืบสาว

จิตเดิมแท้ คือ"แม่จิต" วิจิตรวาว

เป็นสีขาว บริสุทธิ์ ผุดผ่องพรรณ

ส่วยกายธาตุ สัจพจน์ มีกฎกอด

มันสืบทอด สอดคล้อง ประคองสาน

กับโลกธาตุ มีบาทบท เป็นกฎกาล

สิ้นลมปราณ สิ้นกาลกาย สลายตัว

สิ่งที่ถ่วง ลวงหลอก จะบอกให้

คือสิ่งใน "ใจเรา" เขย่าหัว

มันสร้างสาร ปั้นแต่ง แกว่งให้กลัว

มันคิดชั่ว มั่วโลก ยกตัวเอง

หลักปรัชญา ท้าคน ให้พ้นโง่

ดูคนโผล่ คนโยธา อย่ารีบเร่ง

ดู"ผู้เล่น" (Object) "ผู้เห็น" (Subject) จะเด่นเอง

จงเพ่งเล็ง เร่งพินิจ ในจิตตน

เมื่อเห็นจริง สิ่งทั้งหลาย กระจายกระจ่าง

เห็นความว่าง อย่างบางเบา เข้าใจผล

ไร้ผิด-ถูก ทุกข์-สุข มาคลุกคน

อยู่เหนือผล กลไก ไร้มายา

สิ่งที่รู้(ธรรม) ดูละลาย ไร้แก่นรู้

มีที่อยู่ เพียงรู้ปล่อย รอยกังขา

สลายอัตต์ กระจายจิต ศิษย์พุทธา

เหมือนคนบ้า อรหันต์ จิตมั่นคง

จะเข้าใจ เข้าถึง ตรึงจิตมั่น

อีกหลายด่าน ผ่านประตู ลุประสงค์

เป็นพุทธแท้ แน่นอน ก้อนจำนง

ต้องหลีกดง พงพุทธ หยุดพิธี (กรรม)

เดินทางตรง จงเจาะ เพาะที่จิต

เซ็นไม่ติด ในภาษา มายาชี้

จิตสื่อสาร ผ่านกรรม ทำพิธี

ไม่ติดสี ไม่ติดธรรม เหมือนน้ำเอย


------------------๕/๗/๕๘-------------------

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน จับความคิด



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

สาธุค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณจ้าา