"การทะเลาะเชิงสร้างสรรค์" ... (สุขได้ในพริบตา : เนตรนภา แก้วแสงธรรม ยาเนซโกวา)

อตตานญเจ ปย ชญญา รกเขยย น สุรกขิต
ถ้ารู้ว่าตนเป็นที่รัก ก็ควรรักษาตนนั้นให้ดี


เคยเห็นคู่รักทะเลาะกันเป็นวรรคเป็นเวร ทุกวันสามเวลาหลังเล่นเฟซบุคไหม
บางครั้งเขาทะเลาะกันจนเรางงว่านี่มันรักกันหรือเกลียดกันแน่
เป็นคู่รัก หรือ คู่เกลียด เง็งใจ ทำไมวัน ๆ ไม่รักกัน แต่มานั่งทะเลาะกัน
ความจริงแล้วคือเขายังไงกันแน่ กองเชียร์ชักงงแล้วนะ

เรื่องนี้ฉันเจอบ่อย เพราะมีเพื่อน ๆ มาปรึกษาเรื่องรักที่เป็นไปพร้อมกับเรื่องทะเลาะอยู่เสมอ...
งอน โกรธ น้อยใจ เสียใจ ไม่ได้ดั่งใจ เจ็บใจ ไม่พอใจ ฯลฯ อะไรนิดอะไรหน่อยก็ทะเลาะกัน

คนที่ทะเลาะกัน เราต้องมาทำความเข้าใจเรื่่อง "ความอดทน" กับ "การทะเลาะกันให้เป็น"

เรื่องความไม่พอใจ เรามีกันทั้งนั้นแหละ แต่จะแสดงออกแบบไหน คือ จะชวนทะเลาะ
หรือพูดดี ๆ ให้เหตุผล ใช้วิธีการที่ละมุนละม่อมเพื่อแก้ปัญหา หรือจะทะเลาะกันบ้านแตก
นอกจากนี้ขีดความอดทนของแต่ละคน มันจะบอกว่า เราทนความไม่พอใจได้แค่ไหน ถึงจะไม่โกรธ
ไม่เป็นเรื่องความอดทนเรามีไหม หรือว่ามีแต่รัก แต่ความอดทนไม่มีเลย ขันติไม่เป็น
อะไรนิดอะไรหน่อยก็วี้ดดด จากที่รักก็เลยแสดงออกเป็นเกลียด

"การทะเลาะให้เป็น" เป็นศิลปะที่เราไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่ คิดว่า ทะเลาะก็คือทะเลาะ
คิดว่าวิธีการแก้ไขการไม่ทะเลาะก็คือ ห้ามทะเลาะ จริง ๆ แล้ว เราจะทะเลาะกันก็ได้ เพราะทะเลาะแล้ว
อาจจะแก้ปัญหาได้ด้วยซ้ำ ไม่กินแหนงแคลงใจกัน ไม่เก็บกดระเบิดในใจคนเดียว


การทะเลาะกันเชิงสร้างสรรค์ต้องเริ่มด้วยการ


1.

ทะเลาะกันได้ แต่ต้องพูดจาด้วยความสุภาพ

ห้ามใช้คำหยาบ ห้ามเสียงดัง บางครั้งคำพูดเหมือนแรง
แต่เสียงไม่แรงและคำสุภาพ มันก็จะแรงในความหมาย
แต่ไม่แรงในสถานการณ์และอารมณ์ ด่านแรกนี่ช่วยได้มาก


2.

ด่านต่อมาในการเรื่องการทะเลาะอย่างสร้างสรรค์

ก็คือ ต้องยอมรับฟัง เมื่อใครคนหนึ่งปักธงว่า ฉันจะชวนทะเลาะแล้วนะ
แต่จะทะเลาะอย่างดี อีกฝ่ายก็ต้องฟัง ไม่ใช่เดินหนี เพราะปัญหาหลาย ๆ อย่าง
เปลี่ยนแปลงประเด็นจากเรื่องหนึ่งกลายเป็นเรื่องของ "เธอไม่รับฟังฉัน ไม่สนใจปัญหาฉัน"
ไปได้ง่ายจริง ๆ หากไม่รับฟังนี่ ปัญหาบานปลาย


3.

เมื่อต่างฝ่ายต่างได้พูดแล้ว ก็ต้องปรับเข้าหากันคนละครึ่ง

อย่างที่เขาบอก ถ้อยทีถ้อยอาศัย เธอแรง ฉันเบา เธอเบา ฉันก็เบา
ไม่ใช่เอาเต็มเหนี่ยวนะ คิดใหม่ เวลาทะเลาะ ถ้าเจอกันครึ่งทาง
ปัญหาก็หมดไปครึ่งหนึ่งเหมือนกัน เหลืออีกครึ่งหนึ่ง เอาความรักที่เรามีมาจับ
มาเป็นตัวแก้ คือ "เมตตากัน" แล้วความรักก็จะยังเป็นความรัก
ไม่ใช่ความเกลียด เพราะคนรักมีไว้ให้รัก ไม่ได้มีไว้ให้เกลียด


... ฉันมีชีวิตไว้ให้เธอรัก
เพราะฉันเป็น "คนรัก"
ไม่ใช่คนเกลียด...
ที่รัก โปรดจำ


...............................................................................................................................................


อ่านหนังสือมามากมาย
ไม่ค่อยได้เห็นการถึง "การทะเลาะ" กันเท่าไหร่

เขียนดีครับ ต้องนำไปใช้ด่วน

บุญรักษา ทุกท่าน ;)...


...............................................................................................................................................

ขอบคุณหนังสือธรรมะ

เนตรนภา แก้วแสงธรรม ยาเนซโกวา. สุขได้ในพริบตา. กรุงเทพฯ: เนชั่นบุ๊คส์, ๒๕๕๔.


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน หอมกลิ่นหนังสือ



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

คุณครูเงาเตรียมทะเลาะกับใครละค่ะ ^_,^

เขียนเมื่อ 

เตรียมตัวเอาไว้ครับ คุณหมอธิ ธิรัมภา 555