บันทึกการเดินทางด้วยรอยเท้าตนเอง (42) : เธอผู้ซึ่งเป็นที่รัก


เธอผู้ซึ่งเป็นที่รัก
ผู้ซึ่งฉันไม่เคยได้โอบกอดและบอกรัก
จวบจนในห้วงเวลาที่เธอไร้ซึ่งลมหายใจ
ฉันถึงกล้าหาญที่จะโอบกอดและบอกรัก

ใช่-หลายต่อหลายครั้ง
การจากพราก มักช่วยทลายกำแพงบางอย่าง
การจากพราก มักช่วยให้เราได้ตระหนักและเห็นคุณค่าของสิ่งที่เคยมี

และจะชดเชยสิ่งที่ไม่เคยได้ทำผ่านวันเวลาปัจจุบันให้ได้มากที่สุด
ชดเชยผ่านคนของความรักที่เหลืออยู่--


คิดถึง ครับ



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน pandin



ความเห็น (6)

เขียนเมื่อ 

สู้ ๆ ครับ ;)...

เขียนเมื่อ 

รออ่านรวมเล่มโดยพลัน

555

เขียนเมื่อ 

It is sad to realize the love 'we have had' that this love is no more.

It was happy time that we experienced but we did ignore.

It had been the story we have heard so many times and more...

If we don't learn from this story, well learn to say "encore"!

เขียนเมื่อ 

ไม่มีคำว่าสาย..กับความรัก..หากแต่..ยอมรับว่าเจ็บ..ปวด.."กับคำว่ารัก"...


เขียนเมื่อ 

ขอบพระคุณ ครับ อ.Wasawat Deemarn

สู้ๆ เช่นกันครับ...

เขียนเมื่อ 

เล่มหไหนครับ อ.ขจิต ฝอยทอง

5555

หนังสือสักเล่ม - ไม่ง่ายเลยจริงๆ ครับ