ลุงกับหลาน

เห็นสายน้ำไหมเล่าไอ้หนู

ล่องไกลสุดกู่สู่ที่ไหน

เห็นแต่แค่ธารนั้นล่องไป

สู่แดนแสนไกลไม่กลับคืน



เห็นวันหมุนเวียนและเปลี่ยนแปร

เป็นแค่รอยคมอันขมขื่น

เป็นสุขสมหวังไม่ยั่งยืน

เป็นหลับและตื่นอันตื้นตัน



เห็นวัยเปลี่ยนวนคนเติบโต

เด็กน้อยเยโยกลางเย้ยหยัน

เคว้งคว้างย่างไปผ่านวัยวัน

สู่ปลายทางนั้นอันแน่นอน



มองเห็นกล้าไม้ต่ำใต้ต้น

เติบโตตั้งตนมิหยุดหย่อน

ภาพลวงล่วงเลยมิเคยย้อน

รอวันม้วยมรณ์ตอนปลายมือ



เปลี่ยนแปรผ่านไปในรอยเปื้อน

ทางเถื่อนเหมือนเถ้าเรายึดถือ

ภาพเงางุนงงหลงคำลือ

ยึดถือทางผิดอนิจจัง



จงจำเอาไว้เถิดไอ้หนู

เหล่านี้คือครูผู้สอนสั่ง

ทุกสิ่งผ่านไปไม่จีรัง

เหมือดังสายธารการเปลี่ยนแปร

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน รวมรสบทกวี



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

รับทราบเรื่องที่ท่านอาจารย์ไปร่วมปาร์ตี้ชายหาดสามพระยาไม่ได้จ้ะ

ไม่เป็นไรโอกาสหน้าต้องมี สักวัน...จ้ะ