5. ความจริงที่กระทบ...อดเอา

5. ความจริงที่กระทบ...อดเอา

วันพุธ ที่ 27 พ.ค. 58 เวลา 19.53 น.

หลายเรื่องที่เข้ามาให้ตัดสินใจ หลายเรื่องที่รอการลงมือทำ กับสองวันที่ไปดูงาน

มีเรื่องเร่งด่วน ต้องทำและเดี๋ยวนี้ ทั้งเรื่องส่วนตัวและงาน

ผ่านไปได้แบบใช้ความคิดแต่ก็มีช่วงเวลา นั่งทำใจ แบบไม่อยากทำอะไรเลยอยู่นาน

เพราะรู้สึก ว่าหลายเรื่อง ไม่ได้ดั่งใจ

แต่สุดท้ายก็ทำใจแล้วก็ลงมือทำ

กับวันที่งานที่โจทย์วิ่งเข้ามาทุกด้านแบบนี้

ลืมลมไปเลยค่ะ

พอติดต่องานก็คลุกลงไปเลย พอวิ่งไปนั่นนี่ก็ คิดแล้สก็ลุย

ทำได้ แค่ไหนทำไปก่อน ดีที่กัลยาณมิตรที่เคยร่วมงานกัน เมตตาก้าวเดินไปพร้อมกัน

รู้สึกขอบคุณ ทั้งๆที่ไม่ใช่งานพี่เขาเลย แต่ท่านก็ยินดีที่จะ ก้าวไปด้วยกัน

จนเรารู้อาย แล้วต้องกลับมาถามตนเองว่า พี่ๆ รพ.สต.และ อสม.

ที่พร้อมจะไปกับเราเขาจะได้อะไร

นี่คือสิ่งที่ หนูต้องตรัหนักกับตนเองในหน้างานแบบนี้

หลายสิ่งที่วางแผนก่อนหน้า ถูกล้มกระดาน

แต่สุดท้ายก็ต้องมาตั้งใหม่ ตามโจทย์ใหม่

สรุปกับตนเองเพราะว่า มันไม่เสร็จแหละ

อดไม่ได้ที่จะออกปากบ่น

แต่สุดท้ายก็ ย้ำกับตนเองว่า เอานะ

หนูก็มานั่งย้อนทวนกับตนเอง

ถ้าเอาความสามารถที่มีมา ใช้ได้หมด

มันต้อวเจ๋งแน่ๆเลย

แต่ความเป็นจริงมันยังเอาออกมาไม่ได้

ทำไมหล่ะ มันติดอะไร

ติดที่ความไม่พอใจ ไม่ได้อย่างใจ

พอไม่เป็นไปตามที่ตนเองคิดและวางแผนก็ ขี้เกียจทำ อยากทิ้งไป

เหมือนโจทย์ขนมที่ครูเมตตาให้ทำ

คิดแค่ขั้นเดียว ไม่มีแผนสอง มันไม่พอ ทำงานต้องมองหลายๆวิธี หลายมุม หลายชั้น เพื่อให้สิ่งที่ออกมาคือเต็มที่ๆสุด

ไม่รอบคอบ. มีแต่จะดัน

ย้ำๆกับขณะที่ยังไม่เป็นปัญญา

ตั้งสติ กลับมาที่ลมให้ได้ รักษาข้อวัตรไว้

เดี๋ยวก็ได้คำตอบน่า

ตอนนี้สารภาพว่า คำตอบไม่ปรากฏแต่สิ่งที่ต้องทำก็มี

แม้ข้างทางจะมืดมิดปลายทางจะมืดบอด

แต่มันดีที่ สองเท้านั้นยังเหยียบอยู่ในทาง

และมีครูบาอาจารย์อยู่ในใจ

เรียนรู้ก้าวเดินไป บอกตนเองไว้ว่า "อดเอา"

ประทับใจที่นางที่ น่ารักมากๆ แม้เป็นเรื่องเร่งด่วนที่แทบจะไม่มีเวลาแต่ก็ไม่ปฏิเสธที่จะ ช่วยเหลือกันและกันอย่างเต็มกำลัง ขอบพระคุณนะคะ —


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรียนรู้ชีวิต



ความเห็น (0)