บันทึกการเดินทางด้วยรอยเท้าตนเอง (41) ความน่ารักของหญิงสาวสองคนบนรถไฟฟ้าฯ

คำว่าน่ารักในมุมของผม หมายถึง พฤติกรรมการก้มหน้าของเธอนั่นหละ เธอก้มหน้า "อ่านหนังสือ" อย่างค่อยเป็นค่อยไป

ยุคนี้ เราเรียกต่างๆ นาๆ สุดแท้แต่ใครแต่ละคนจะพึงใจเรียก
ยิ่งหากยึดเอา "มือถือ" เป็นแกนกลางของการเรียกชื่อ ย่อมหนีไม่พ้น "สังคมก้มหน้า"
ครั้นพอเข้าห้องหับก็เรียก "สังคมหลังชนฝา" เพราะไกลจากปลั๊กไฟไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะชาร์ต "มือถือไม่ได้"


ช่วงที่ผ่านมา (วันที่ ๒๑ พฤษภาคม ๒๕๕๘) ผมใช้ชีวิตอยู่ที่ กทม. (กรุงเทพมหานคร) ไม่ใช่ "กลางทุ่มหาสารคาม"



วิถีการสัญจรในเมืองใหญ่เช่นนั้น ผมเลือกวิถีแห่งการใช้บริการรถไฟฟ้าฯ เป็นหัวใจหลัก
เป็นการเลือกบนเหตุผลง่ายๆ รวดเร็ว-ประหยัด-เย็นสบาย ฯลฯ

ครับ- บนรถไฟฟ้าฯ ก็เฉกเช่นบนรถทัวร์ หรือรถโดยสารทั่วไป ผู้คนส่วนใหญ่ จะมาเดี่ยวหรือมากลุ่มก็เถอะ เกินครึ่งค่อน "ก้มๆ เงยๆ" อยู่กับมือถือของตนเองแทบทั้งสิ้น
มันเหมือนกับว่าโลกอีกใบที่อยู่ในมือถือเป็นโลกที่ทรงอิทธิพลอย่างมหาศาลต่อการดำเนินไปของชีวิต

ครับ-อันที่จริง มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดใดๆ เลยสักนิด เพราะในทุกถิ่นที่ก็มีสภาวะเช่นนี้ด้วยกันทั้งนั้น
ทุกถิ่นที่ ทั้งเมืองเล็ก เมืองใหญ่ ล้วนก้มๆ เลยๆ
ไม่ว่าจะเป็นห้องเรียน ห้องประชุม ในรถยนต์ส่วนบุคคล โค๊ะอาหาร หน้าจอทีวี ฯลฯ
สิ่งเหล่านี้คือภาพลักษณ์ของการใช้ชีวิตในแต่ละวันของคนไทยไปมากมายด่ายกอง...

ในภาพอันหลากล้นที่ว่านั้น ผมพลอยได้มีความสุขอย่างมหัศจรรย์
เนื่องเพราะได้เหลือบเห็น "หญิงสาว" จำนวน ๒ คน นั่งก้มหน้า (ไม่ก้มๆ เงยๆ) เหมือนคนทั่วไป

ครับ, เธอสองคน คนหนึ่งอยู่ในวัยกลางคน อายุไม่น่าเกินเพดาน ๓๕ ปีเป็นอย่างมาก ส่วนอีกคนดูประหนึ่งยังอยู่ในวัยหนุ่มสาวอายุน่าจะไม่เกิน ๒๕ ปี...

เธอน่ารักมาก - เป็นคนบอบบางร่างเล็ก
คำว่า "น่ารัก" ผมไม่ได้หมายถึงรูปหน้า ความสวยงามเหมือนที่เรามักคุ้นชินในนิยามทั่วๆ ไป

คำว่าน่ารักในมุมของผม หมายถึง พฤติกรรมการก้มหน้าของเธอนั่นหละ เธอก้มหน้า "อ่านหนังสือ" อย่างค่อยเป็นค่อยไป...

มีบ้างนานๆ ทีที่จะละสายตาเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือ จะโดยผ่อนพักสายตา หรือการวาดสายตาทักทายกับโลกแห่งความจริงก็เป็นได้


สำหรับผมแล้ว การได้เห็นผู้คนก้มหน้าอ่านหนังสือท่ามส่งคมก้มหน้าผ่านเล่นมือถือ.... เป็นความน่ารักและงดงามเสมอ

ใช่-หญิงสาวสองคนดูน่ารักมากๆ...


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน pandin



ความเห็น (10)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีจ้ะอาจารย์แผ่นดิน แวะมาทักทายก่อนนอนจ้ะ

เขียนเมื่อ 

เป็นภาพที่นานๆจะเห็นทีแล้วจริงๆนะคะ

-สวัสดีครับอาจารย์

-ตามมาอ่านเรื่องราวประทับใจครับ

-ตอนนี้ไม่ว่าใคร ๆ ก็มักจะก้มหน้าดูมือถือ

-ชอบข้อความนี้ครับ..."เกินครึ่งค่อน "ก้มๆ เงยๆ" อยู่กับมือถือของตนเองแทบทั้งสิ้น
มันเหมือนกับว่าโลกอีกใบที่อยู่ในมือถือเป็นโลกที่ทรงอิทธิพลอย่างมหาศาลต่อการดำเนินไปของชีวิต "

-ขอบคุณครับ

คนอ่านหนังสือ ถือเป็นความงาม ในดงคนเล่นมือถือ

เขียนเมื่อ 

ครับ คุณมะเดื่อ

... ขอให้วันนี้ เต็มไปด้วยชีวิตและพลัง....นะครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ พี่โอ๋-อโณ

... ภาพผู้คนกับหนังสือบนรถไฟฟ้าฯ ไม่ใช่ภาพทวนกระแสหลักอันใดหรอกนะครับ แต่ดูแล้วเห็นแล้ว งดงาม และมีชีวิตอย่างบอกไม่ถูก เคยเห็นแต่ต่างชาติครับส่วนใหญ่พกพาหนังสือติดตัว นั่งรอรถเมล์ก็อ่าน - ขึ้นรถเมล์ก็อ่าน ฯลฯ

การอ่าน เป็นกระบวนการเติบโตของชีวิตอันดียิ่งเลยทีเดียวครับ

เขียนเมื่อ 

ครับ คุณเพชรน้ำหนึ่ง

ยืนยันอารมณ์นึกคิดเช่นนี้จริงๆ ครับ

"เกินครึ่งค่อน "ก้มๆ เงยๆ" อยู่กับมือถือของตนเองแทบทั้งสิ้น
มันเหมือนกับว่าโลกอีกใบที่อยู่ในมือถือเป็นโลกที่ทรงอิทธิพลอย่างมหาศาลต่อการดำเนินไปของชีวิต "



เขียนเมื่อ 

ครับ พี่แก้ว

คมมากๆ เลยครับ ได้ใจสุดๆ

"คนอ่านหนังสือ ถือเป็นความงาม ในดงคนเล่นมือถือ"

ขอบพระคุณครับ

เขียนเมื่อ 

ถ้าพี่เป็นอาจารย์คงยินดีและหลงรักหญิงสาวสองคนนั้นแน่ (แน่ะ หล่อกให้พี่เข้ามาอ่าน นึกว่าอาจารย์มาหลังรักสาวกรุงซะแล้ว)

เวลาเห็นใครสักคนอ่านหนังสือ พี่จะแอบชื่นชม ยิ่งเห็นเด็กๆ อ่านหนังสือพี่ยืนดูอย่างมีความสุขเชียวค่ะ ประชาชนพลเมืิองไม่อ่าน ชาติไม่เจริญแน่

ในที่ทำงานคนไม่อ่านจะเขียนไม่เป็นด้วยค่ะ

ปล.พี่ลืมกดติดตามอาจารย์ไปได้ไงก็ไม่รู้สินะ

เขียนเมื่อ 

ครับพี่ nui

ภาพของเด็กๆ อ่านหนังสือในมุมต่างๆ ของสังคม ถือเป็นภาพที่งดงามมากครับ
หลายๆ ครั้งเข้าไปผ่อนพักชีวิตในร้านหนังสือ
เห็นเด็กๆ นั่งอ่านหนังสือแล้ว มีความสุขมาก เหมือนรางวัลชีวิตที่ได้พบได้เห็นในห้วงนาทีนั้นเลยทีเดียวครับ

การอ่าน เป็นการเรียนรู้โลกและชีวิตที่ดีในอีกมิติ...

การอ่าน คือกระบวนการเติบโตอย่างสร้างสรรค์ -

ขอบพระคุณครับ