๖๓๑. ความงามของผู้หญิง...

ความงามของผู้หญิง...

การที่ได้เกิดมาเป็น "ผู้หญิง"...สิ่งที่หนีไม่พ้น นั่นคือ...

"การรักสวย รักงาม"...ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคลที่เห็นว่า

จะสำคัญหรือไม่...สำหรับฉัน ๆ คิดว่า สำคัญ...เพราะนิสัยลึก ๆ

ของผู้หญิง ไม่มีใครปฏิเสธหรอกว่า...ไม่ต้องการให้หน้าตา

รูปร่าง สวยงามและดูดี...ความงามก็ใช่ว่า จะงามเหมือนกับ

นางงามระดับโลกไม่ เป็นความงามเฉพาะบุคคล เป็นเอกลักษณ์

ของแต่ละคนมากกว่า...การแต่งกายก็เช่นกัน ใช่ว่าจะต้องแต่งกาย

ด้วยเสื้อผ้าที่หรูหรา ราคาแพง...ฉันคิดว่า...ราคาไม่ควรแพงจนเกินไป

เอาราคาที่พอเหมาะ แต่งแล้วออกมาแค่ "ดูดี"...ก็คงเพียงพอ

เพียงพอสำหรับกำลังกาย กำลังทรัพย์ของเราที่เรามี...ดูไม่น่าเกียจ

หรือเกินฐานะก็น่าจะเพียงพอแล้ว...ฉันขอเน้น คำว่า "ดูดี" มากกว่า

คำชมที่ว่า "สวย"...เพราะคำว่า ดูดี เหมาะกับทุกสถานการณ์

ดูแล้ว ชื่นตา ชื่นใจ คนดูมากกว่า...

มาช่วงวัยเริ่มเข้าใกล้เลข ๖ นำหน้า...สิ่งที่ฉันไม่เคยนึก เคยฝันว่าจะทำ

นั่นคือ การทำคิ้ว...ฉันเป็นคนชอบแต่งหน้า เรียกว่า หน้าต้องมาอันดับ ๑

เพราะหน้าตา เป็นตัวบ่งบอกถึง ความมั่นใจ ความใส่ใจของฉันเอง...

มีพี่ที่ทำงานเขาทำคิ้วถาวร...ฉันเห็นแล้ว แต่ก็เฉย ๆ ในตอนแรก ๆ...

แต่เมื่อฉันใช้พู่กันวาดคิ้ว เพื่อให้รับกับการแต่งหน้าที่ปกติก็แต่งหน้า

ตั้งแต่เริ่มเป็นสาว ๆ แล้ว...มาคราวนี้ เริ่มวัยเลข ๕ นำหน้า...สายตาเจ้ากรรม

เริ่มเข้ามาเยือน สายตามองไม่ค่อยชัด หรือถนัดนักในการนั่งเขียนคิ้ว...

เจ้ากรรม เขียนไป เขียนมา คิ้วก็ไม่ได้มาตรฐานตามที่ใจของเราคิด

เวลาประชุมหรือแต่งหน้า ก็ไม่ค่อยมั่นใจกับการเขียนคิ้วของตัวเองสักเท่าไร...

สุดท้าย...ก็ตัดสินใจ "สักคิ้วถาวร" ซึ่งปัจจุบันมีการทำคิ้วหลากหลายประเภท...

แต่ฉันเลือกที่จะ "สักคิ้วถาวร" เพราะขี้เกียจมาทำบ่อย ๆ...ขนาดน้องเพรียง

พ่อของเจ้าฟ้าคราม...บอกกับฉันว่า "แม่นี่ใจกล้าเน๊าะ!!! ไม่กลัวเจ็บรึ?"...

ฉันก็ตอบไปว่า...เจ็บแต่ก็ "อดทน" ไง มันไม่ใช่ว่า จะกดอยู่แบบนั้น...

ช่างเขากดแล้วก็ปล่อย กดแล้วก็ปล่อย...ก็ยังทนได้อยู่...

แม้แต่ปู่จเรของเจ้าฟ้าคราม ตอนแรก ๆ ก็ไม่เห็นด้วยกับการที่ฉันไปทำคิ้ว

สักเท่าไร...สุดท้ายก็จำนนด้วยเหตุผลของฉันเองว่า...ตอนนี้สายตาไม่ค่อยดีแล้ว

การเขียนด้วยพู่กันนั้น ก็ใช่ว่าจะคงเส้น คงวาเหมือนตอนเป็นสาว ๆ อายุก็เริ่ม

มากขึ้น ๆ แล้ว...สังขารก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป แต่เราต้องใช้ร่างกายทำมาหากิน

กับการทำงาน...เราจึงต้องดูแล ไม่ให้มองดูแล้วน่าเกียจจนเกินไป...สุดท้าย

ปู่จเรของเจ้าฟ้าคราม ก็ยอมรับเหตุผลของฉัน...

การทำคิ้วถาวร อยู่ที่เราเลือกสีที่ทำคิ้ว...บางคนทำแล้วสีคิ้วออกมาสีเขียวมาก

มองดูแล้วน่าเกียจ...ฉันเน้นช่างที่มีประสบการณ์มากกว่า...เขาจะแนะนำให้กับฉัน

ว่า "ควรใช้สีน้ำตาลเข้ม" ทำ เพราะเขาดูที่นัยตาว่า มีสีน้ำตาล...และแล้ว

การทำคิ้วครั้งแรกก็ดูเป็นที่พอใจของฉัน...แต่เมื่อทำแล้ว ฝีมือของคนนั้น...

ไม่นิ่งทำให้เห็นถึงอีกข้างเข้ม อีกข้างหนึ่งเข้มไม่เท่า...ต้องใช้พู่กันวาดเสริมอีก

สุดท้าย...ปัจจุบันต้องให้ช่างซ้ำรอยอีกหนหนึ่ง...ซึ่งช่างบอกว่า "ต้องซ้ำ"

คราวนี้ ก็ดูดีแล้ว...มีพี่ที่ทำงานถามว่า...เจ็บไหม? ฉันตอบว่า..."พอทน" คริ ๆ ๆ

ก็อยากสวยนี่...ไม่ใช่เพราะเจ็บหรอก เพราะว่า มันอดทนได้ แค่แปลบ ๆ

เคยผ่าตัดครั้งใหญ่ ๆ มาถึง ๔ ครั้ง ทำไม? ทนได้ กับแค่สักคิ้วแค่นี้...

ทำไม? จะอดทนไม่ได้ คริ ๆ ๆ...และแล้วก็ได้คิ้วอย่างที่คิด...ต่อไปนี้

ก็ไม่ต้องห่วง กังวลต่อการแต่งหน้าอีกแล้ว..."ความสวย" จำต้องแลก

กับ "ความอดทน" คริ ๆ ๆ

ดีที่ทำคิ้วอย่างเดียว...สำหรับส่วนอื่น เป็นเพราะฉันรักษามาตั้งแต่เด็ก ๆ

ได้เป็นอย่างดี เช่น ฟัน ๆ ของฉันยัง OK. อยู่ ไม่ต้องใส่ฟันปลอม

เหมือนคนอื่น ๆ ที่อยู่ในวัยเดียวกัน...

สุขภาพกายต้องควบคู่ไปกับสุขภาพใจที่ดีด้วยนะคะ...

...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ แสงเงิน

๒๔ พฤษภาคม ๒๕๕๘






บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่าของ "บุษยมาศ"



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ พี่นงนาท ขอขอบคุณทุกกำลังใจด้วยค่ะ