ในเมื่อพื้นฐานของสังคมไทยในอดีตมีความอุดมสมบูรณ์ด้วยทรัพยากรธรรมชาติ สิ่งนี้เองที่บ่งบอกถึงสัจธรรมให้หยั่งรู้ได้ว่า "คนโบราณมีความรู้เรื่องการเกษตรลึกซึ้งยิ่งกว่าคนยุคนี้"

แต่จากผลการวิเคราะห์ที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ของ การจัดการศึกษาเกษตรไทยเท่าที่ผ่านพ้นมาแล้ว เราจะเห็นได้ว่าแม้ราชการก็ยังส่งคนไปศึกษาเพื่อเอาปริญญาสูง ๆจากเมืองฝรั่งและหอบกลับมาเผยแพร่สู่เยาวชนและเกษตรกรซึ่งใช้ชีวิตอยู่ในระดับพื้นดิน

สภาพการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว ถ้าไม่เรียกว่าพัฒนาคนให้เป็นผู้ดูถูกพื้นฐานของตัวเองแล้วเราจะเรียกว่าอะไร?

ถ้าคนท้องถิ่นลงมือปฏิบัติจากความจริงที่อยู่ในจิตใจตนเองแล้ว ควรจะมีผลทำให้คนท้องถิ่นมีความรู้ในระดับพื้นฐานที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าการไปศึกษาจากเมืองฝรั่ง

จากบทความ "การสูญเสียสัจธรรมที่อยู่ในรากฐานจิตใจตัวเองของคนท้องถิ่น"