มีดอกไม้เล็ก ๆ แอบซ่อนอยู่เงียบ ๆ ท่ามกลางดอกไม้หลายหลากชนิด ขนาด หลายสายพันธุ์

คงเหมือนพวกผมเช่นกัน...ที่เป็นส่วนหนึ่งในระบบสุขภาพ...และเป็นการทำงานระบบสุขภาพปฐมภูมิ

มีโอกาสได้ใกล้ชิดชาวบ้าน และได้ดูแลเยียวยาคนไข้ในชุมชน ตามความสามารถที่พึงมีพึงทำได้

สิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงการทำงานของพวกเรา คือ ความรักจากงาน และเห็นความสุขของคนไข้ที่ดีขึ้น

ถ้าไม่มีหัวใจที่คิดเช่นนี้...

คงเหมือนมีชีวิตอยู่น่าเวทนาและไม่สมบูรณ์ดุจแสงจันทร์ที่ถูกกลบด้วยแสงตะวันยามเย็นที่ร้อนแรงกล้า


ในเกือบทุกๆ วัน ทุกสัปดาห์เมื่อพวกผมออกเยี่ยมบ้าน...

ไปล้างแผลคนไข้ติดเตียง แผลกดทับ

ไปฉีดยาแก้ปวดให้คนไข้มะเร็ง

ไปฉีดยาให้คนไข้จิตเวช

ไปเจาะเลือดให้ผู้พิการ

ไปรณรงค์กำจัดลูกน้ำยุงลาย...

และอื่นๆ อีกมากมาย...ที่หมออนามัย...เล่าไม่มีวันจบ


ในเกือบทุกๆ วัน ทุกสัปดาห์ จะมีคนไข้ และญาติๆ นำของฝากมาให้อนามัย ร่วมถึงส่วนตัวของผมเสมอๆ

เป็นสิ่งของที่ทุกท่านมี เช่น ข้าวสาร หอมแดง กระเทียม อาหาร ขนม และผลไม้ต่างๆ

ทุกท่านอยากให้ของขวัญกับพวกผมมาก ทั้งที่พวกเราปฏิเสธไม่ขอรับ

เพราะเป้าหมายการจากกระทำไม่ได้หวังสิ่งตอบแทน

หรือคำเยินยอชื่นชม

เพราะสิ่งเหล่านั้นไม่ได้ตั้งเป้าหมายหรือคาดหวังไว้

มีหลายๆ คน พี่ๆ น้องๆ ให้รับของเหล่านั้นไว้ เพราะทุกท่านตั้งใจให้ และหัดเป็นผู้รับบ้าง

ก็เคยบอกไปทุกครั้งว่า คราวหลังไม่ต้องลำบากนะ

แต่ก็มีหลายครั้งหลายหน ที่นำมาเอาไว้บนกระบะรถผม โดยไม่บอกที่มาที่ไป สืบเสาะหาจนวุ่นวาย


สิ่งยิ่งใหญ่ที่ได้จากของขวัญ ไม่ใช่วัตถุสิ่งของ

แต่เป็นความสุข...ความสุขหลายอย่างที่ผสมผสานกัน

และที่สำคัญคนไข้ที่พวกเราได้ดูแล ทำให้เราได้เรียนรู้ และเปลี่ยนชีวิตของเราเช่นกัน

ทำให้พวกเราทบทวนชีวิตตนเองมากยิ่งขึ้นในแต่ละวัน


เช่น แม่ที่ป่วยเป็นมะเร็งที่ลำไส้ใหญ่และท่อรังไข่

แม่ได้ผ่านอุโมงค์แห่งความเจ็บปวดมายาวนาน

ผมอยากเป่าทุกอย่างให้ปลิวละลิ่วราวกับใบไม้ที่พลิ้วตามสายลม

ในขณะที่แม่- คล้ายไม่รับรู้สิ่งที่เกิดขึ้น ไม่รู้จักความเจ็บปวดทั้งที่ต้องเจ็บปวดมากมายในแต่ละครั้ง

ที่บำบัดด้วยเคมี

แม่- ยอมรับการตายอย่างมีสติและเตรียมพร้อม

ในขณะผม- รู้สึกเจ็บปวดไปกับโรคภัยของแม่


แม่- ได้สอนบทเรียนของฉากสุดท้ายของโลก คือ มรณสติ

ทั้งที่ผมอ่านหนังสือมามากมาย และนำหนังสือเกี่ยวกับ

มรณสติมาให้แม่...

นับเป็นความร้อนแรงของผมซึ่งกำลังพุ่งพวยขึ้นมาถูกสะกดให้อยู่ภายใต้ความเยือกเย็นของแม่

ขอบพระคุณสำหรับการเดินทางที่แสนพิเศษที่ได้มาดูแลแม่-และแม่ที่ได้มาเยียวยาผมเช่นกัน...



#####

อาทิตย์ 10 พฤษภาคม 2558