คนเราเกิดมาบนโลกมนุษย์...ตั้งแต่แรกเกิด - ตาย
ล้วนอยู่ที่ทุกคนต้องดำเนินชีวิตให้อยู่รอดบนโลกใบนี้
เอาตัวรอดจากปัญหา นานัปการ...ซึ่งปัญหาของแต่ละคน
จะมีทั้งเหมือนและไม่เหมือนกัน...การจะดำเนินชีวิตอยู่บนโลก
ใบนี้ได้นั้น...ต้องอาศัย "หลักธรรม" เข้ามาช่วยคลี่คลาย
หรือจัดการกับปัญหา อุปสรรคต่าง ๆ เพื่อให้จิตใจสงบสุขขึ้นได้
ไม่คิด ไม่ห่วง ไม่กังวล ไม่ทุกข์ กับสิ่งต่าง ๆ ที่จะเกิดขึ้นรอบตัวเรา
การแก้ปัญหาต่าง ๆ ขึ้นอยู่ที่แต่ละบุคคลที่จะปัญหาให้คลี่คลายลงได้
บางปัญหาอาจต้องใช้...เวลา...เข้ามาช่วยจัดการกับปัญหา
บางปัญหาอาจไม่ต้องใช้เวลา...แต่ใช้ปัญญา สติ เข้ามาช่วยจัดการ
กับปัญหานั้น ๆ ก็สามารถคลี่คลายลงได้...
การใช้ชีวิตทุกคน...ไม่ควรประมาทต่อการใช้ชีวิต...
จดจำเวลาเกิดการผิดพลาดให้นำมาเป็นครูหรือบทเรียนของเราเอง
ว่าคราวหน้า...อย่าให้พลาดหรือผิดอีก...
หากสังเกตดี ๆ จะทราบว่า...ชีวิต...ที่มนุษย์เราดำเนินอยู่...
บางครั้งจะมีสุข บางคราวจะมีทุกข์ สลับสับเปลี่ยนกันเป็นแบบนี้ไป
เรื่อย ๆ ...เพียงแต่เราจะใส่ใจ...เมื่อสุขเข้ามา ประเดี๋ยวก็เกิดทุกข์
ทุกข์เข้ามาประเดี๋ยวก็ผ่านไป...ทำให้เกิดสุข...เป็นแบบนี้ หมุนเวียนกัน
ไปอยู่เรื่อย ๆ...สิ่งที่ตัวเราควรปฏิบัติ นั่นคือ อย่ายึดมั่น ถือมั่น...
ปล่อยวางมันขณะที่เกิด...เพียงให้รู้ว่าปัจจุบันนี้เกิดอะไรขึ้นกับตัวของเรา
บังคับจิตอย่าให้เป็นคนชอบคิด คือ เอาจิตออกนอกตัวมากเกินไป...
บางครั้งฉันก็มีความคิดว่า..."ชีวิต" มนุษย์ เป็นสิ่งมหัศจรรย์ยิ่งนัก...
ทำไม? ร่างกายจึงเกิดมาควบคู่กับจิตใจของเราได้...
เอาล่ะ???? ฉันเกิดความสงสัยอีกแล้ว...คริ ๆ ๆ ซึ่งปู่จเรของเจ้าฟ้าคราม
บอกฉันเสมอว่า...ห้ามฉันเป็นคนขี้สงสัยเพราะจะทำให้เกิดอาการอยากรู้
เมื่ออยากรู้แล้วจะทำให้เกิดทุกข์...อิอิ...ก็คนมันสงสัยนี่น่า!!!
ยิ่งอายุมากขึ้น...ฉันอดสงสัยตัวฉันเองไม่ได้ว่า...คนเราเกิดมาทำไม??? คริ ๆ ๆ
ใครทราบบ้าง...ช่วยบอกทีสิค่ะว่า...มนุษย์เราเกิดมาเพื่ออะไร???
...
ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ
บุษยมาศ แสงเงิน
๘ พฤษภาคม ๒๕๕๘
ขอขอบคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจค่ะ