สมัยเป็นนักเรียนพยาบาลที่จุฬาฯตอนเข้าไปอยู่ปี1.เราจะแยกหอนอนจากพวกพี่ๆ (พี่ๆนอนตึก 7 ชั้น...เรานอนหอแยกชั้นเดียว)  ทางขึ้นอยู่ฝั่งถนนอังรีส์ดูนัง ขึ้นไปแล้วแยกซ้ายขวาเป็นห้องๆ  แต่ละห้องมี  8 เตียง นอนคนละเตียง  มองเห็นห้องตรงกันข้ามด้วยเพราะไม่ใช่ฝาปูน  เป็นมุ้งลวด...ใครทำอะไรก็จะเห็นกันหม๊ด.....

     ครูไข่เป็นครูพยาบาลแม่บ้าน...รูปร่างเล็กๆ ขาวๆ เจ้าระเบียบ..เวลาอาจารย์มา.....เดินตรวจ....พรรคพวกจะตะโกนบอกกัน "...ครูไข่มาแล้ว...ครูไข่มา..." ใครทำอะไรไม่เรียบร้อยต้องรีบจัดการ

    วันนั้นฉันลืมถอดปลั๊กไฟจากเต้า...อาจารย์ตรวจพบ  สายๆฉันถูกเรียกไปทำโทษ.....

       "มานี่เลย...ลืมถอดปลั๊กในห้อง...." แล้วครูไข่ก็อบรม

       "..เอ้า...เสียบเข้า..แล้วถอดออก...จนกว่าเธอจะจำ " ครูไข่สั่ง

    ฉันทำตามสั่ง ...เสียบเข้า..แล้วถอดออก....เสียบเข้า..แล้วถอดออก

เสียบเข้า..แล้วถอดออก.............ไปเรื่อยๆ....ฉันทำอยู่ประมาณ50 ครั้ง       

     "จำได้หรือยัง" ท่านถาม

   ด้วยความเป็นคนขี้เกรงใจของฉันเอง  ฉันว่าแค่นี้ใครจะจำได้  ฉันจึงตอบว่า

    "ยังค่ะ"

   ฉันเลยถูกให้เสียบต่อจนกว่าจะจำ....ฉันจำไม่ได้ว่าคราวนี้อีกเท่าไหร่

ที่เสียบเข้า..แล้วถอดออก....

    "คราวนี้จำได้หรือยัง" ท่านถามใหม่

    "จำได้หรือยัง" ท่านถาม

ฉันเห็นว่าสมควรแก่เวลาและการจำแล้วฉันจึงตอบไป

    "จำได้แล้วค่ะ" ฉันตอบ

       นอกจากนั้นฉันยังลืมเก็บรองเท้าขึ้นชั้นวางในวันหลังๆอีก  ฉันได้ซ้อมยกรองเท้าขึ้นลงชั้นอีกเป็นหลายสิบครั้ง

      ทุกวันนี้ฉันยังระลึกถึงอาจารย์อยู่เสมอ..ด้วยความรักและเคารพอย่างจริงใจ

      แต่อาจารย์ขา...ทุกวันนี้บางวัน...หนูก็ยังลืมถอดปลั๊ก...ลืมเก็บรองเท้าขึ้นชั้น...แต่ไม่ลืมเหตุการณ์ที่อาจารย์สั่งสอนในอดีตค่ะ...

.....ศิษย์ยังคงคิดถึงอาจารย์เสมอมาค่ะ.....