ผมหายหน้าจาก gotoknow ไปนาน 3 ปีกว่า
ทำไม?
เจ็บไข้ได้ป่วยหนึ่งละ ไปหาหมอรักษาโรคหัวใจ ทุกวันนี้ต้องกินยาไปตลอดชีวิต
พบหมอทุก 4 เดือน ขณะนี้ผมขอเลื่อนไปเป็น 5 เดือน หมอไม่ขัดข้อง
โล่งอก
ต่อมาไม่นานก็มีอันเป็นไปอีก โรคไส้เลื่อนมาเยี่ยมเยียนแล้วนึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป เอาแน่ไม่ได้
หมอเลยให้ยามาช่วยดูแลแทนตลอดชีวิตเช่นกัน มิฉะนั้นมันจะมาแล้วไม่ยอมไป
นึกว่ากรรม คือ การกระทำของเราจะหมดสิ้นแล้ว
ที่ไหนได้ยังมีโรคต่อมลูกหมากมาทักทาย ขอเป็นสหายด้วยอีกคน นะขอรับ
แล้วผมจะใจไม้ไส้ระกำไม่ยอมรับหรือก็กระไรอยู่ จึงรับเขาเป็นเพื่อนอีก
หมอบอกว่าเพื่อความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน กินยาไปตลอดชีวิตนะ
เจ้าสามเพื่อนรักนี่ ถ้าผมไม่ได้เป็นข้าราชการ ป่านนี้คงวิ่งหาเงิน เป็นหนี้เป็นสินเข้าบานตะไท
เฉพาะโรคหัวใจ 4 ปีผ่านมาแล้ว จ่ายไปไม่น้อยกว่า 5 แสน ไม่นับใช้จ่ายส่วนตัว
วิ่งไปวิ่งมาระหว่างโรคพยาบาลและบ้านอีกนะขอรับ
พระพุทธเจ้าจึงตรัสสอนไว้ ชีวิตไม่เที่ยง เอาแน่นอนไม่ได้
จงอย่าประมาทเช่นผมนะขอรับ
สมัยหนุ่มๆ สูบบุหรี่ ดื่มกาแฟ ดื่มเหล้า ดื่มเบียร์ สนุกสนานกับเพื่อนๆ
โอ้ย..เป็นสุขสนุกสนาน จริงๆ
แล้วเป็นไง? ตอนใกล้วัย เลข 7 ตอนกลาง
ไม่มีอะไรครับ ยอมใช้กรรมไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่
อยู่ว่างๆ ก็เลยมีอาชีพใหม่ปฏฺิบัติทุกวัน ครับผม
คือทำวัดให้เป็นบ้าน ทุกวันนี้เลยรู้ตัวเองว่า
กูนี่ ไม่น่าโง่มานานขนาดนี้
แต่ว่ายังดวงดีที่มาพบพระพุทธเจ้าเสียก่อน
ไม่เช่นนั้น?
ไหนใครบอกที ผมจะเป็นฉันใด?
ไม่เป็นไร คราวหน้าผมจะเล่าให้ฟังเป็นฉากๆ เลยแหละ
ลาก่อน แล้วพบกันใหม่
