ช่วงนี้มีนักศึกษาจากวิทยาลัยพยาบาลบรมราชนนี นครราชสีมา มาปฏิบัติธรรม

สิ่งที่ได้พบและประทับทุก ๆ ครั้งที่นักศึกษาพยาบาลมาปฏิบัติธรรมคือ "ความสามมัคคี"

มีหลายโรงเียน หลายมหาวิทยาลัยมาปฏิบัติธรรม ไม่ค่อยได้พบเห็นความรัก ความเมตตา ความสามัคคีที่มีให้แก่กันเหมือนกับที่นักศึกษาวิทยาลัยพยาบาลมี


ในเบื้องต้นอาจจะเป็นเพราะระบบที่นักศึกษาจะต้องอยู่หอพักใน ซึ่งจะต้องร่วมหัวจมท้าย ผ่านทุกข์และสุขร่วมกันตลอดทั้ง ๔ ปี

เมื่อคนเราได้ร่วมทุก ร่วมสุขกัน จะเห็นใจซึ่งกันและกัน

ในปัจจุบันนักศึกษาของมหาวิทยาลัยต่าง ๆ (ส่วนใหญ่) พักอยู่ในหอพักนอก ซึ่งนักศึกษาจะได้มาแค่ "ร่วมกิจกรรม" ซึ่งมหาวิทยาลัยจัดไว้

ไว้ว่าจะเป็นกิจกรรมการเรียนการสอน กิจกรรมเสริมต่าง ๆ แต่นั่นมันก็เป็นเพียง "กิจกรรม"

กิจกรรม เป็นสิ่งที่ "จัดขึ้น" แต่ก็ไม่ซึ้งเท่าสิ่งที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ

เพราะคนที่จะต้องอยู่ร่วมรวมกัน จะต้องรู้และสัมผัสนิสัยใจคอซึ่งกันและกัน

ในระหว่างกิจกรรมเราอาจจะเสแสร้ง แต่งสี เติมเพิ่ม สิ่งที่แสดงออกมาได้ แต่เมื่อใครต่อใครได้มาอยู่ร่วมรวมเป็นแรมเดือน แรมปี อุปนิสัย อุปกิเลส และ "สันดาน" จะปรากฏออกมาให้ทุกคนได้เห็นและสัมผัส

ความจริงใจเป็นสิ่งที่สำคัญและจำเป็นต้องสร้างให้เกิดมีขึ้นจิตใจของนักเรียนนักศึกษาไทย

ความจริงใจนำเป็นสู่ความเป็น "กัลยาณมิตร" มิตรที่ดี มิตรที่ประเสริฐ จะจูงมือกัน ร่วมแรงร่วมใจกันทำความดี เพื่อชีวิตนี้และสังคมไทยให้ก้าวหน้าอย่างสดใสและยั่งยืน...