ในสังคมที่วุ่นวายและแสนสับสน ผู้คนที่มุ่งแสวงหาซึ่งวัตถุ ข้าวของ และเงินทอง

ทำไมจิตใจคนเราถึงเป็นอย่างนั้น..?

ก็เพราะจิตใจของเรามีความหลง เมื่อหลงแล้วก็มีความโลภ เมื่อไม่ได้ตามความปรารถนาแล้วก็มีความโกรธ

มนุษย์ทั้งหลายถึงถูกไฟแห่งความโลภ ความโกรธ และความหลงเผาอยู่ตลอดในชีวิตประจำวัน ยังไม่ตายก็ถูกเผาทั้งเป็น

ทำอย่างไรจึงจะดับไฟที่สุมกลุ้มรุมจิตใจนั้นได้..?

เราต้องมีสติสัมปชัญญะที่สมบูรณ์ มีจิตใจที่เข้มแข็ง จิตใจมีพลังที่จะสามารถต่อสู้กับสิ่งต่าง ๆ ที่มากระทบกับหู ตา จมูก ลิ้น กาย และใจของเราให้ได้

เราคงจะปฏิเสธการพัฒนาของโลกนี้ไม่ได้ เราคงจะปฏิบัติความก้าวกระโดดของเทคโนโลยีไม่ได้ เราคงจะปฏิเสธสิ่งแวดล้อมที่อยู่รายรอบตัวเรานี้ไม่ได้ แต่เราสามารถมาแก้ไขที่จิตที่ใจ ให้เราเป็นมนุษย์ที่มีหัวใจอันทรงพลัง

พลังที่จะใช้ชีวิตอยู่ในสังคม โดยที่ไม่ให้สังคมกัดกินชีวิตของเราเอง

เราไม่ต้องหลีกเร้นไปอยู่ในป่าในเขา แต่ขอให้หัวในของเรามีสติสัมปชัญญะที่กล้าแข็ง รู้ทันกิเลสและตัณหาที่มาในทุก ๆ รูปแบบ

ขอให้จิตใจเรามีพลัง แล้วจิตใจของเรานั้นจะเข้าถึงความ "เพียงพอ..."



ความเพียงพอ เริ่มต้นจากจิตใจที่พอเพียง

มีเงินเท่านี้ก็พอ มีเงินมาก ไม่มีเงินก็พอ ไม่ว่าจะมีอะไรหรือไม่มีอะไรขอให้จิตใจของเราเพียงพอ เรานั้นก็จะเข้าถึงความสุขที่แท้จริง