บันทึกที่ ๑๐๖ บทกวีจำเป็น...วางชีวิตผิดที่

........วางชีวิต พลาดผิด จิตสับสน

ปัญหาวน เวียนว่าย เกิดหน่ายแหนง

ความเหลื่อมล้ำ หลงใหล ให้เคลือบแคลง

เกิดระแหง วางผิด ในชีวัง

........เกิดบาดแผล ถูกสะกิด จัดสรรพลาด

หลงอำนาจ บทบาท ทำพลาดพลั้ง

รอยแผลลึก ชอนไช ถูกจับฝัง

ความแค้นคลั่ง ซ่อนกลบ รอเวลา

........สิ่งที่เกิด กระชากฉุด ลงเหวลึก

เกิดตกผลึก ความบาดหมาง สร้างปัญหา

ความวุ่นวาย โกลาหล ประดังมา

หลงมายา บัญชาพลาด ขาดปรานี

........เร่งจัดวาง เข้าที่ ให้เหมาะสม

ลดอารมณ์ บาดหมาง สร้างสุขศรี

ความเมตตา กรุณา เพิ่มทวี

คุณความดี ชี้ดวงจิต คิดใฝ่ธรรม

(อร วรรณดา ๓ -๔-๕๘)