เมื่อข้ามพ้นค่ำคืนอัน
เปลี่ยนเหงา
เราย่อมสัมผัส
แดดอุ่น
และ
สายลมเย็น
อันอ่อนอุ่นใน
เช้าใหม่
เบ่งบานในดวงใจ
สั่นไหว
ถึงดวงดาว
เราใช้สิ่งใด...
นำพา
การเดินทาง
ข้าพเจ้า ค่อนข้างเชื่อว่า
เกินครึ่งหนึ่งของชีวิต
ล้วนเต็มไปด้วย
บาดแผล และความทุกข์
แต่ภาวะเช่นนั้นแหละ
ที่ทำให้ข้าพเจ้า...
อยู่ได้
ไม่มีชีวิตใด
ไร้ซึ่ง
ความทรงจำ


เฉกเช่นนั้นเสมอครับ ;)...
อ่านแล้ว..นึกถึง...คนที่เป็นโรคความจำเสื่อม..เจ้าค่ะ...เขาคงอยากจะ..."ลืม.."
เจ้าค่ะ....
เป็นความทรงจำดีๆเลยครับ
จองที่นี่ไว่ก่อนนะครับ
แม่ฮ่องสอน
อ.วัส Wasawat Deemarn
สรุป คือ ใช่-ใช่ไหม ครับ
ครับ คุณยายธี
ปัญหามันอยู่ตรงที่ว่า
ยิ่งอยากลืม.... กลับยิ่ง ต้องจำ...สิครับ
อ.ขจิต ฝอยทอง
คิดถึงบรรยากาศที่เคยไปเยือนเลย
คราวหน้า-ต้องให้ไปด้วย 55