รักแท้ณโลกหล้า สิจะหาณแห่งใด

อยู่ไกลฤอยู่ใกล้ ฐิตะไว้ฤทัยเธอ

สวดมนต์อธิษฐาน ขอให้พานประสบเจอ

ชะนะบุญหนุนเกื้อ ขอให้เอื้อณดวงใจ

แรกพบประสบพักตร์ มนรักปักหทัย

คิดถึงคนึงไกล รติให้ใจระราน

รอยบุญจะหนุนนำ ชะรึกรรมจะพบพาน

วันคืนจะผันผ่าน มิระรานนะใจเอย


กลอนโดย ฟ้าใส

วันนี้กลายเป็นกวีจำเป็น อินทรวิเชียรฉันท์เป็นกลอนที่แต่งยากมาก แต่มันทำให้ใจนิ่งขึ้นเมื่อได้แต่ง

เราไม่รู้ว่าเราหลงเสน่ห์กลอนไทยตั้งแต่ไหน ตั้งแต่จำความได้เราจำกลอนได้เกือบทุกบท

เวลามีกิจกรรมห้องสมุดให้แต่งกลอนประกวด เราจะเข้าร่วมทุกครั้งแต่ก็ไม่ค่อยไดด้รางวัลกับเขาเท่าไร

แต่เราก็ไม่ท้อ แต่งประกวดทุกปี จนตอนนี้เริ่มแก่แล้วไม่ได้แต่งกลอนมานาน

ทุกบทกวีบางทีมันทำให้เรารู้ว่าภาษาเรางดงามแค่ไหน

การเล่นคำ เล่นเสียง จนบางครั้งมันทำให้เราอ่านเพลิดเพลินยังไม่รู้เบื่อ เราชอบกลินไอของหนังสือ

มากกว่ามานั่งอ่านในไอโฟน หรือไอแพด หนังสือทุกหน้า จะมีร่องรอยการขีดเขียน

ยิ่งหนังสือที่เราชอบ เราก็จะอ่านซ้ำไปมาจนจำได้ว่าอยู่หน้าไหน

สมัยแห่งเทคโนโลยี โลกเจริญก้าวไกล

จนลืมว่าการอ่านในหนังสือเล่มเล็กๆมันให้อารมณ์ต่างกันแค่ไหน...