การแนะนำอย่างหยาบๆในเรื่องการตระหนักรู้ภาษา (Language Awareness) ตอนที่ 1

บทนำ

สำหรับครูที่สอนภาษาที่สองแล้ว บทบาทของการสอนไวยากรณ์กลับกลายมาเป็นเรื่องที่ยุ่งยาก และมีการเปลี่ยนแปลงตลอดระยะเวลาหลายปี เช่น วิธีการแบบโบราณ ที่ให้ผู้เรียนได้ฝึกการพูดซ้ำ (drill) และจดจำไวยากรณ์ เกิดขึ้นเมื่อทศวรรษ 1970 ซึ่งก่อให้เกิดวิธีสอนใหม่ ที่ได้กีดกันวิธีสอนอื่นๆ โดยให้ความสำคัญแก่การสื่อสารแบบธรรมชาติ (natural communication) แทน อย่างไรก็ตาม ประเด็นในเรื่องการสอนไวยากรณ์ ยังคงเป็นเรื่องที่เผ็ดร้อน และในช่วงทศวรรษที่ 80-90 งานวิจัยต่างรายงานถึงข้อดีในเรื่องการสอนไวยากรณ์ ถึงกระนั้น วิธีการสอนแบบการสื่อสารยังคงเป็นที่นิยมอยู่ และการสอนไวยากรณ์ในช่วงนั้นก็ยังไม่กลับมา ในทางตรงกันข้าม เทคนิคการสอนไวยากรณ์ได้รับการพัฒนามาก ซึ่งนักเรียนจะสังเกตได้จากการสอนไวยากรณ์ แม้กระทั่งในชั้นที่เน้นการสื่อสาร และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ปัญหาที่เกิดจากไวยากรณ์ ทำให้การสื่อความหมายไม่ได้ผล ในวิธีทางแบบนี้ ผู้เรียนสามารถที่จะสังเกต และเรียนรู้ โครงสร้างกฎของไวยากรณ์ด้วยตัวเอง นี่คือวิธีทางใหม่ในการสอนไวยากรณ์ ผู้คนเรียกวิธีนี้ว่า การตระหนักรู้ภาษา (language awareness) (จริงๆแล้วมีหลายชื่อ) บทความนี้จะอภิปรายถึงเบื้องหลัง และเหตุผล ในการตระหนักรู้ภาษา รวมทั้งจะนำเสนอเทคนิคสัก 2-3 อัน ในการช่วยนักเรียนได้ค้นพบความสัมพันธ์ที่เป็นไวยากรณ์ และพัฒนาภาษาอังกฤษในตัวพวกเขาเอง

หนังสืออ้างอิง

James M. Bourke. (2014). A Rough Guide to Language Awareness.

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน การจัดการเรียนการสอน, การวัดผลประเมินผล,การสอนภาษาอังกฤษ, ภาษาอังกฤษ



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ อาจารย์ต้นมากๆค่ะ