ยามอรุณอุ่นเรืองเมืองหัวหิน

ลมหนาวโบยโรยรินทั่วถิ่นฐาน

ไม่คิดว่าหน้าหนาวจะยาวนาน

จะร้าวรานปานไหนยังไม่รู้

มองก่องเก็จเม็ดทรายบนชายหาด

ค่อยค่อยลาดลงน้ำดำรงอยู่

ยามลมพลิ้วปลิวทรายปรายตาดู

ลมหนาวพรูพัดผ่านบนลานทราย

คลื่นยังคงดำรงริ้วเป็นทิวคลื่น

เกินกว่าหมื่นแสนล้านประมาณหมาย

ไม่อาจรู้เบื้องต้นจนบั้นปลาย

คลื่นฤาวายหายลับกับทะเล

อรุณแรงแสงส่องบนฟองคลื่น

มองทั่วผืนน้ำพลิ้วริ้วลมเห่

ดูเดียวดายชายฝั่งเรือตังเก

คงร่อนเร่ลอยลำตามคลื่นลม

ในลมหนาวยาวนานที่ผ่านนี้

บางคนมีผืนหนาของผ้าห่ม

บางคนเห็นความหนาวราวมีดคม

มากรีดรอยระทมจมฤหัย

ตะวันสายฉายสีมีแสงส่อง

ลมหนาวล่องความหนาวเอามาให้

ยามสิ้นแสงส่องฟ้าลงคราใด

หวังอุ่นไอในฟองแห่งท้องธาร