เม็ดฝนที่กระทบหลังคาบ้านยามนี้ เหมือนกับ 3-4 คืนที่ผ่านมา

..

ผลิกผันบทบาทของตัวเองจากชาวสวนยางมาเป็นนักวิจัย....ค้นหาข้อมูลเพื่อให้ข้อเสนอแนะบางอย่างแก่อาจารย์ท่านหนึ่งที่ให้ช่วยเหลือและชี้แนะบางสิ่งบางอย่าง..ในการเตรียมตัวนำเสนอผลงานวิจัยของนักวิจัยมือใหม่

...

แม้กระทั่งตัวเอง...เมื่อนับเวลาย้อนกลับไปคราวโน้น....ความเป็นนักวิจัยมือใหม่เนี่ย!!!....มันประหม่านะ เพราะมันยังไม่มีประสบการณ์

..

หลักยึดก็มีเพียง.........ตำราและการเรียนรู้ในมหาวิทยาลัย

..

กาลเวลาได้พรากให้เราห่างเหินสิ่งนี้ไป. แต่กาลเวลาก็ไม่สามารถตัดทอนภูมิความรู้ที่เรามีอยู่ลงไปได้

..

แม้นจะห่างเหินจากงานวิจัย.. มาเป็นเวลานานโข ....

แต่ก็เชื่อมั่นในตัวเองเสมอว่า....เราเคยทำ เคยค้นคว้า...และทำได้.

หนังสือที่กองอยู่ข้างตัวสมัยเรียนก็ยังมีอยู่ หากหลงลืมก็กางเปิดดู research methodoฯ เนี่ย!! มันน่าจะเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมน้อยนะ... แม้นว่าโลกปัจจุบันจะเปลี่ยนไป ....แต่ความรู้ หลักการ และกระบวนการงานวิจัยนั้น เชื่อว่า...ยังคงเหมือนเดิม

...

แค่นึกคิด และเปิดตำราดู...ก็น่าจะช่วยแนะนำนักวิจัยมือใหม่จากประสบการณ์ที่ผ่านมาของชีวิตได้

....

..

ห้องนี้ เคยคิดว่า...จะทำคลินิกพยาบาลให้แม่น้องดวงใจ

แต่ความคิด ความฝันก็เปลี่ยนไป...

..

มาวันนี้...ได้เปลี่ยนเป็นห้องนั่งอ่านหนังสือเล่มโปรด ยามที่มีเวลาเหลือจากงานในสวน งานบ้าน และงานดูแลครอบครัว

...

ห้องนี้....ได้นั่งขีดเขียนเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

และรวมมาถึงถึงวันนี้.....

..

..มันสัปปายะดีนะ....

..

..เสียงสายฝนโปรยปราย...กระทบเม็ดกับหลังคาบ้านในสวน ที่เปลี่ยวร้างผู้คนยามนี้...

..