การรอ..ที่ทรมาน.

การรอ..ที่ทรมาน..

กระต่ายใต้เงาจันทร์

ฝากสายลมบรรเลงบทเพลงเศร้า

เป็นเพลงเหงาระทมตรมหมองไหม้

ฝากบทเพลงผ่านขอบฟ้าถึงคนไกล

ว่าหัวใจคนรอ...ทรมาน

จากวันเคลื่อนคล้อยคอยนับปี

ดวงฤดีช้ำตรมน่าสงสาร

คำว่า...รอ...รอ..รอ..ช่างทรมาน

เป็นเหมือนคนไร้วิญญาณที่หัวใจ

นับแต่นี้การรอ..ขอสิ้นสุด

ขอหยุดความรักหยดน้ำตา...ที่รินไหล...

พอกันทีต่อแต่นี้...ไม่มีใจ...

กับน้ำตาที่เสียไปเต็มสองตา

เพราะระยะทางของเวลา..พาเราห่าง...

มีแต่ความอ้างว้าง..เมื่อเธอไม่...กลับมาหา

ทุกค่ำคืนเจ้ากรรมน้ำใสไหลจากตา

การรอช่างทรมา..ลากันที

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บทกลอนกระต่ายใต้เงาจันทร์



ความเห็น (0)