น้ำตาสีขาว
กระต่ายใต้เงาจันทร์
เหมือนตกบ่วงเยือกเย็นเช่นความเหงา
อยู่ในโลกซึมเศร้าสีเทาหม่น
วนเวียนว่ายอยู่ในทะเลคน
ดีและร้ายปลอมปนจนแปลกใจ
วันเวลาที่พ้นผ่านช่วงวิกฤต
ใจฉุกคิดโลกเบี้ยวบิดคิดสงสัย
สัจธรรมคำถามแห่งความนัย
อยู่ในโลกความสงสัยใต้น้ำตา
ทุกเรื่องราวที่นึกระลึกผ่าน
อยู่ใต้ม่านความเจ็บปวดปร่า
ระทดท้อต่อชีวิตโชคชะตา
ตกห้วงเหวหุบผาชะตากรรม
หยาดน้ำตารินไหลไม่สิ้นสุด
หมดแรงเรี่ยวโทรมทรุดโดนกระหน่ำ
หรือเกิดมาชาตินี้ใช้หนี้กรรม
ถึงมีแต่เรื่องรุมซ้ำทำร้ายใจ
อยากจะหยุดหัวใจไว้ตรงนี้
พอกันทีเรื่องราวเข้าใจไหม
ฉันเริ่มเหนื่อยจนท้อแล้วหนอใจ
อยากหลับใหลลืมตื่นมิฟื้นมา
แต่โชคชะตารุมเร้าอุปโลกน์
บนเส้นทางเศร้าโศรกโลกเหว่หว้า
ใต้รอยยิ้มซ่อนเงื่อนเปื้อนน้ำตา
เจ็บจนชาปวดจนชินแทบสิ้นใจ
ปล่อยน้ำตาเป็นทางแห่งสีขาว
ตกภวังค์เร้นร้าวอยากหลับใหล
ไม่รับรู้ไม่อยากเห็นความเป็นไป
หยดน้ำใสไหลร่วงถ่วงกายนอน
