อุ่ น

หลายวันมานี้ฝนพรำทุกเย็นเลยนะครับ ขับรถมอเตอร์ไซต์ตากฝนกลับบ้านทุกวันดีนะที่มีเสื้อกันฝนช่วยให้สามารถฝ่า สายฝนกลับบ้านได้โดยไม่เปียกมากนัก อันที่จริงผมชอบขับรถมอเตอร์ไซต์ฝ่าสายฝนนะครับ ชอบที่ว่ามันเย็นสบายดีและที่สำคัญหากรอให้หยุดตกล่ะก็บนถนนมันจะมีแต่ขี้ โคลนเวลารถใหญ่วิ่งสวนหรือเราขับตามท้าย รับรองได้ว่ารถและตัวเราเปลี่ยนสีแน่นอน

ไม่ใกล้เลยนะครับกับการขับ รถฝ่าสายฝนจากนครปฐมกลับบ้านนนทบุรี บางวันฝนตกตลอดเส้นทางทำให้รู้สึกได้ว่าเย็นเกินไปถึงขั้นหนาวเลยทีเดียว แต่ยังโชคดีนะครับที่ร่างกายยังแข็งแรงเจ้าหวัดเลยยังไม่มาถามหา กลับมาก็ล้างรถเสร็จก็อาบน้ำสระผมป้องกันซะหน่อย บางวันโชคดีนะครับใกล้ถึงบ้านฝนก็ขาดเม็ดลง อาทิตย์ใกล้อัสดงยังได้เห็นแสงแห่งตะวันให้รู้สึก "อุ่น" ขึ้นมา

สำหรับผมแสงตอนใกล้พบค่ำแตกต่างจากแสงแห่งอรุณรุ่งตรงที่ ผมรู้สึกอบอุ่นและมีความรู้สึกผ่อนคลายมาก แต่แสงแห่งวันใหม่จะทำให้เกิดพลังมีความหวังอย่างบอกไม่ถูก ทุกครั้งที่ถ่ายภาพตอนเช้าและเย็นอารมณ์ที่ได้คงแตกต่างไปตามความรู้สึกนี้ เอง ผมชอบเหมาเรียกมันว่า "ความสุข" ความสุข...ที่ตัวเองสร้างขึ้น ไม่ซินะ มันอาจเป็นความสุขที่เราสามารถซึมซับและรับรู้ได้จากธรรมชาติที่ผันแปรไปใน แต่ละวัน ความสุข...ความอบอุ่น ที่ไม่ต้องเรียกร้องจากใคร

ความสุข...ความอบอุ่น ที่ผมหยิบฉวยเป็นภาพถ่ายมาฝากใครต่อใคร ที่อาจไม่รู้จัก

ทุ่งนา...เวลายามสายฝนโปรยโดยมีแสงทองแห่งอัสดงฉายผ่านหา ดูไม่ยากนัก แต่จะมีใครสักกี่คนที่ยอมเปียกปอนเพื่อยืนชมภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้า หลายคนที่ผ่านไปมาเห็นผมยืนอยู่ต่างมองผมและอาจเกิดข้อคำถาม คำถามที่ผมไม่สนใจว่ามันคืออะไร มีใครต่อใครสนใจผมอย่างไรหรือเปล่า ผมยังคงยืนมองท้องทุ่งที่ผมเห็นมันเป็นประจำยามขับรถผ่าน วันนี้ผมโชคดีที่ได้เห็นมันในสภาวะการณ์แบบนี้

ทำให้อดคิดถึงเมื่อ วันวานนานผ่านมาเสียมิได้ ในวันที่ผมเองมีความทุกข์ใจแสนสาหัสที่ไม่สามารถบอกใครได้ ในยามที่ผมมีความเสียใจหนักหนาพาจิตของผมดำดิ่งลงสู่ความสิ้นหวัง ก็ได้ภาพธรรมชาติสองข้างทางผ่านนี้แหละเป็นเครื่องมือบำบัด ท่ามกลางความเดียวดายแม้มีผู้คนและรถลามากมายผ่านตัวผมไป ธรรมชาตินี้แหละที่ฉุดดึงจิตวิญญาณให้กลับมาสู่ร่างกายอีกครั้ง