โพ้นขอบฟ้าแสนไกลไม่เคยท้อ
โผบินต่อไปไหนนกน้อยจ๋า
ลืมแล้วหรือบ้านเก่าเจ้าจากลา
สู่เวิ้งฟ้าล้าอ่อนสะท้อนทรวง

บินไม่ถึงจุดหมายปลายทางฝัน
ผ่านคืนวันเจ็บช้ำน้ำตาร่วง
ซ่อนหนาวเหน็บกล้ำกลืนชื่นสิ่งลวง
ทิ้งคนห่วงรอรับเจ้ากลับรัง

ทอดถอนใจเหนื่่อยนักเกินพักหยุด
เร่งรีบรุดร่อนบินมิสิ้นหวัง
ตะวันรอนอ่อนแสงแฝงพลัง
สองปีกยังหาญกล้าอย่างท้าทาย

ผ่านขุนเขายาวไกลเกินสุดกู่
เริ่มเรียนรู้ความจริงยิ่งใจหาย
จากอกอุ่นไขว่คว้าล้าเดียวดาย
วาดลวดลายนักสูู้ผู้เปลี่ยวใจ

                                                                                 ธรรมทิพย์
                                                                            ๑๒ กรกฎาคม ๒๕๔๒