สิ่งชวนคิดง่ายๆ ไม่ใช่เรื่อง "มารยาท" หากแต่เป็นเรื่อง "ความรู้" และ "ความรับผิดชอบ" เสียมากกว่า

มีกัลยาณมิตรถามเป็นการส่วนตัวว่า ระยะครึ่งขวบปี ทำไมไม่เห็นผมเขียนบันทึกที่ว่าด้วยเรื่อง "คิดเรื่องงาน" เลย

ครับ ผมไม่รู้จะตอบยังไง แต่ยืนยันว่า ทุกๆ วันก็ยังทำงานเหมือนเช่นที่เป็นมา
จนล่าสุด เมื่อวาน ผู้บริหารท่านหนึ่ง แซวผมว่า-ผมเป็นคนคิดโน่นนี่อยู่ตลอดเวลา สมองไม่มีวันตาย และสมองจะได้รับการพัฒนาอยู่ตลอดเวลา

นั่นก็อีกนั่นแหละ ผมไม่รู้จะตอบยังไง ไม่รู้จะสนทนายังไง ได้แต่พูดสั้นๆ กึ่งเขิน กึ่งขำไปว่า "เดี๋ยวผมก็ตาย...เดี๋ยวผมก็ตาย"

ครับ, ผมอาจตายในเร็ววันนี้
แต่ความคิด ผมจะไม่มีวันตาย เพราะหลายสิ่งอย่างที่ผมบุกเบิกไว้ จะยังดำเนินต่อไป
หรือถึงแม้จะไม่ถูกขับเคลื่อนต่อ แต่เรื่องเหล่านั้นย่อมถูกจารึกไว้เป็นบทเรียน-ความรู้อย่างไม่ต้องกังขา

...

เมื่อสองสามเดือนก่อนนี้ ผมเคยเปรยทักกับเจ้าหน้าที่ที่ดูแล "รถสวัสดิภาพ" หรือ "รถฉุกเฉิน"
ครับ-เรื่องที่เปรยทักนั้นก็คือ มารยาทของการจอดรถฉุกเฉิน ซึ่งหลายต่อหลายครั้งมักจอดโดยเอาหัวรถมุดเข้าโรงจอดรถ หันท้ายรถออกมายังถนน

สิ่งชวนคิดง่ายๆ ไม่ใช่เรื่อง "มารยาท" หากแต่เป็นเรื่อง "ความรู้" และ "ความรับผิดชอบ" เสียมากกว่า
ด้วยความที่ผมไม่ใช่คนกำกับดูแลเรื่องราวเหล่านั้นด้วยตนเอง จึงได้แต่หยิกหยอกผ่านไปยังสายงานที่เกี่ยวข้อง
ซึ่งยืนยันว่า เปรยทักไปไม่กี่ครั้งหรอก เนื่องจากเกรงใจ เดี๋ยวหาว่ายุ่ง-จุ้นไม่เข้าเรื่อง

โดยส่วนตัวผมมองว่าวิถีการจอดรถเช่นนั้น ไม่น่าจะถูกต้องเสียทั้งหมด
จอดแบบนี้ มันเหมือนไม่มีความพร้อม ถ้าเตรียมพร้อมกับเหตุฉุกเฉิน ไหนหรือจะออกพื้นที่ได้ทัน
ไหนต้องมาถอยรถ -โยกนั่นนี่ เสียเวลาไปก็เยอะ
ดีๆ ไม่ดี ถึงคราวฟ้าไม่มีตา หากไม่จอดเป็นที่เป็นทางในจุดที่ควรจอด อาจโดนรถคนอื่นมาจอดปิดท้าย จนขยับออกไม่ได้-จบเห่ !




ล่าสุด-ไม่ถึงสัปดาห์ (๒๐ สิงหาคม ๒๕๕๗)
ผมลงพื้นที่ร่วมหนุนเสริมการทำงานโครงการหนึ่งหลักสูตรหนึ่งชุมชนในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง
ขณะที่นิสิตกำลังเรียนรู้ฐานของการเพาะเลี้ยงปลากระชัง
บังเอิญผมเหลือบไปเห็นเรือจอดเทียบฝั่งไว้อย่างสงบนิ่ง...

ครับ-เจ้าของเรือจอดเรือเทียบฝั่งเช่นนี้ทุกวัน
เจ้าของเรือเล่าให้ผมฟังว่า ทุกๆ วันต้องจอดแบบนี้
เอาส่วนที่เป็นที่นั่งของคนแจวเข้าชิดฝั่ง-เวลาลงมานั่งจะได้ออกเรือได้อย่างรวดเร็ว ไม่ต้องมาเงอะๆ งะๆ
หมุนซ้าย หมุนขวา

คำบอกเล่าสั้นๆ กระชับๆ แต่มีความหมายมากมายก่ายกอง พลอยให้ผมหวนคิดถึงการจอดรถพยาบาล หรือรถฉุกเฉินที่ผมเกริ่นถึงข้างต้นไปโดยปริยาย

แค่นี้แหละครับ-ผมว่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ มันล้วนมีความรู้ฝังในตัวมันเสมอ
ขึ้นอยู่กับเราจะให้ความสำคัญ หรือรับผิดชอบกับมันแค่ไหน