nui
นาง เสาวลักษณ์ พัวพัฒนกุล

Little Toys_ในเทศกาลหนังเงียบครั้งแรกในประเทศไทย


   

          คนรุ่นใหม่อาจไม่รู้จักหนังเงียบ ซึ่งเป็นหนังรุ่นแรกๆ ที่เทคโนโลยีภาพยนตร์ยังมีข้อจำกัดอยู่มาก หนังเงียบเป็นหนังขาวดำที่มีแต่ภาพ บทพูดสำคัญๆ ก็จะใส่เป็นตัวหนังสือแทรกขึ้นบนจอให้คนดูอ่านเอาเอง เวลาฉายในโรงก็จะมีการเล่นดนตรีประกอบสดๆ ดนตรีก็จะเข้ากับบรรยากาศของเนื้อเรื่อง

        สำหรับคนวัยใกล้ ๖๐ จะคุ้นกับหนังเงียบของชาลี แชปปลิ้นที่มีดนตรีประกอบแต่ไม่มีเสียงพูด

        ต้องขอบคุณหอภาพยนตร์มากจริงๆ ที่จัดเทศกาลหนังเงียบขึ้นที่ลิโด้ ทำให้ฉันได้เข้าไปดูหนังเงียบในโรงใหญ่เพื่อซึมซับบรรยากาศการดูหนังที่ย้อนรอยอดีตได้อย่างน่าประทับใจ


         หอภาพยนตร์เลือกหนังดีมา ๗ เรื่อง แต่เวลาของฉันเอื้อให้ดูเพียงเรื่องเดียว คือ Little Toys เป็นหนังสร้างปี ๒๔๗๖ อายุหนังก็ ๘๑ ปีแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าเราจะได้ดูหนังรุ่นคุณทวดในโรงใหญ่

         นักดนตรีที่มาเล่นเปียโนประกอบหนังเรื่องนี้คือ คุณ Mie Yanashita บอกได้เลยค่ะว่า ขนลุกเกรียวทันทีที่เธอเริ่มพรมนิ้วบนเปียโนเพลงสรรเสริญพระบารมี เล่นต่อไปยาวนานตลอดเวลาหนังฉาย ๑๐๔ นาที

          ในความเป็นหนัง Little Toys ก็น่าประทับใจ


           Little Toys เป็นเรื่องของอาเย่ สาวชาวบ้านแม่ลูกสองที่ทำของเล่นเด็กขายเลี้ยงชีพ เธอเป็นผู้มีความคิดสร้างสรรค์ ช่างประดิษฐ์คิดค้นทำของเล่นเด็กใหม่ๆ ให้สามีเอาออกไปขายในตลาด หนังเล่าว่าเธอเป็นภรรยาและแม่ที่ประเสริฐในวันที่หยวนชายหนุ่มมีการศึกษาฐานะดีมาชวนให้เธอหนีไปกับเขา แม้เธอมีใจให้แต่ก็เลือกที่จะอยู่มากกว่าหนีไปพบชีวิตที่ดีกว่า วันหนึ่งสามีเธอเสียชีวิตกะทันหันและลูกชายวันหัดเดินถูกลักพาตัวไปขายให้ครอบครัวเศรษฐีในเซี่ยงไฮ้ เกิดการสู้รบในหมู่บ้านเธอและลูกสาวจูเอ๋ออพยพไปอยู่เซี่ยงไฮ้ประดิษฐ์ของเล่นให้ลูกสาวออกไปขาย ผ่านไปสิบปีชีวิตพลิกผันครั้งใหญ่เมื่อจูเอ๋อลูกสาวเสียชีวิตจากสงคราม ชีวิตแสนอาภัพของหญิงคนหนึ่งไม่เหลืออะไรอีกต่อไป

          เธอยังต้องหาเลี้ยงชีพตามประสาคนจนด้วยการไปนั่งขายของเล่นประดิษฐ์เองในสภาพแม่ที่หัวใจสลายในย่านคนมีเงินกลางเมืองเซี่ยงไฮ้ กระทั่งเด็กชายวัย ๑๒ ขวบเดินมาที่เธอพร้อมคนขับรถ พูดคุยด้วย และเธอได้มอบ “ของเล่นชิ้นน้อย” ๒ ชิ้นให้เด็กชาย มองตามร่างน้อยๆ เดินกลับไปขึ้นรถคันงามที่แม่ของเด็กน้อยนั่งรออยู่ มองตามมือน้อยๆ ที่โบกให้เธอจนลับตา

         เสียประทัดจุดเพื่อเฉลิมฉลองงานตรุษแผดลั่นฉุดกระชากสติของแม่ผู้หัวใจสลายให้แหลกราญอย่างน่าหดหู่

          ฉากที่ดีที่สุดของนักแสดงที่สวมบทเป็นอาเย่มีอยู่ ๒ ฉาก ฉากแรกคือ ฉากที่เธอปฏิเสธหยวน ชายหนุ่มฐานะดีมีการศึกษาในช่วงแรกของหนัง กับ ฉากก่อนสุดท้าย สายตาอ่อนโยนเปี่ยมด้วยความสุขที่ทอดมองเด็กชายบอกคนดูว่าเธอรู้จักเด็กชายคนนี้อย่างแน่นอน และตัดสินใจที่จะเห็นเด็กชายเดินกลับไปอยู่กับ “แม่” ที่มีพร้อมทุกสิ่งสำหรับอนาคตที่ดีของเด็กน้อย

          อีกครั้งที่หนังดีๆ ไม่จำเป็นต้องเฉลยทุกสิ่งให้หมดจด การปล่อยให้คนดูได้ขบคิดจึงเป็นมนต์เสน่ห์ รวมทั้งฉากจบที่อาเย่คลุ้มคลั่งจากเสียงประทัดกระทั่งสุภาพบุรุษนายหนึ่งแหวกฝูงคนเข้ามาพร้อมบอกว่า เขารู้จักผู้หญิงคนนี้และจะ “ดูแลเธอเอง” เขาเดินไปรวบตัวเธอไว้อย่างอ่อนโยน

         หนังจบที่ฉากนี้

         สำหรับคนเป็นแม่อย่างฉัน แววตาที่เปลี่ยนจากความสิ้นหวังเป็นเปี่ยมสุขของคนเป็นแม่อย่างอาเย่ที่ทอดมองเด็กชายที่ไม่คาดคิดว่าจะได้พบเจอกันอีกในชีวิต เป็นภาพที่ตราตรึงในหัวใจของแม่อย่างที่สุด. ไม่น่าแปลกใจที่ Little Toys ได้รับการยกย่องว่าเป็น “หนังดี” หนึ่งในร้อยของจีนในการประกาศที่ฮ่องกงเมื่อ พ.ศ. ๒๕๔๘

         โอกาสได้ดูหนังอายุ ๘๑ ปีเรื่องนี้ในประเทศไทยจึงถือเป็นโชคดีของคนรักหนังอย่างฉัน.

อาทิตย์ ๑๐ สิงหาคม ๒๕๕๗

บันทึกส่งท้าย

       Little Toys ยังมีฉายอีกรอบ วันอาทิตย์ที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2557 เวลา ๒๐.๐๐ น. ลิโด้

       อ่านเพิ่มเติมเรื่องเทศกาลหนังที่นี่

       - ว่าด้วยหนังเงียบ กับเทศกาลภาพยนตร์เงียบครั้งแรกในประเทศไทย

       - เทศกาลภาพยนตร์เงียบครั้งที่ ๑ 

หมายเลขบันทึก: 574197เขียนเมื่อ 10 สิงหาคม 2014 10:41 น. ()แก้ไขเมื่อ 10 สิงหาคม 2014 10:41 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (7)

อยากฟัง คุณ Mie Yanashita เล่นเปียโนเพลงสรรเสริญพระบารมีจังครับ รูปประกอบสวยมากๆ ครับ โดยเฉพาะรูปเด็กน้อยที่นั่งผสานมือแนบคาง ดูสวยมากครับ ขอบคุณพี่หนุ่ย สุขสันต์วันแม่นะครับ

ขอบคุณน้อง  ทิมดาบ

เสียดายค่ะที่ไม่สามารถไปดูได้ครบ ๗ เรื่อง  โอกาสงามๆ แบบนี้ไม่ได้มาบ่อย

ไม่ได้มีโอกาสดูหนังเงียบเลยครับ

เข้าใจว่านานมากๆแล้ว

เพิ่งดูคิดถึงวิทยามาครับ

ชอบมากๆๆ

อาจารย์   ขจิต ฝอยทอง

พี่ว่าจะไปหาหนังคิดถึงวิทยามาดูอยู่เหมือนกัน  เห็นมีคนชมหลายคนแล้ว

ขอบคุณอาจารย์ ธนิตย์ สุวรรณเจริญ ที่แวะมาอ่านค่ะ

หาเลี้ยงชีพตามประสาคนจน

...งดงามครับกับคำๆ นี้

เห็นภาพนะคะอาจารย์ แผ่นดิน

ขอบคุณค่ะ

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี