เลิกงานคืนนี้ถึงบ้านสามทุ่มกว่า ระหว่างขับรถเข้ามาในหมู่บ้าน เห็นคนปล่อยสุนัขตัวใหญ่มาก 2 ตัวออกมาเดินเพ่นพล่าน ซึ่งก็น่าจะเป็นเวลาที่เหมาะ เพราะหากปล่อยมาเวลาช่วงเย็นคงไม่ปลอดภัยกับเด็กๆ

   ถึงหน้าบ้านเจ้าทอฟฟี่ก็เห่าต้อนรับ ตั้งแต่ยังจอดรถไม่สนิทและยังไม่ดับเครื่อง เสียงเห่าบ๊อกๆ บ๊อกๆ คงไม่ทำให้เพื่อนบ้านรำคาญหรอกนะ

   ฝนที่ตกลงมาช่วงเย็นทำให้อากาศเย็นสบาย ลมเย็นเบาๆพัดมาปะทะหน้าระหว่างเดินเข้าบ้าน เพื่อนบ้านดูเงียบกว่าทุกๆคืน หรือฝนอันเย็นฉ่ำทำให้หลายคนนอนแต่หัวค่ำ

    หลังอาบน้ำเสร็จสรรพก็มานั่งหม่อมองฝ่าความมืดออกไปนอกบ้าน ได้ยินเสียงหรีดหริ่งเรไรร้องมาจากที่ใดที่หนึ่ง ไม่มากถึงกับระงมเซ่งแซ่เหมือนอยู่บ้านนอก

   แต่ที่นี่ก็มีเสียงร้อง ของเหล่าหมู่แมลง...และเสียงกบเขียด   ที่เรารวมเรียกด้วยภาษาอันสวยงามว่า

    หรีดหริ่งเรไร...

 ช่างไพเราะเสนาะเสียงจนเคลิบเคลิ้มในคืนเดือนมืด ของฟ้าหลังในค่ำคืนนี้

    ขอบคุณค่ำคืนนี้ ที่ปกปิดตึกรามบ้านช่อง บดบังทัศนวิสัยของความเป็นเมืองลงได้ชั่วคราวในราตรีนี้

   ให้ได้ดื่มด่ำกับปรอยฝน ...สายลมโชยเย็น... และเสียงหรีดหริ่งเรไร...

    เพื่อจะได้หวนจินตนาการไปถึงถิ่นไกลที่จากมา

   ...................

05 สิงหาคม 2557

พ.แจ่มจำรัส