จดหมายถึงลูก "เพรียง" ฉบับที่ ๑๙ ตอนใกล้เป้าหมายของความสำเร็จอีกครั้งหนึ่ง

จดหมายถึงลูก "เพรียง" ฉบับที่ ๑๙ ตอนใกล้เป้าหมายของความสำเร็จอีกครั้งหนึ่ง

คนเราเกิดมา มีฐานชีวิตที่แตกต่างกัน

บางคนมีโอกาส...แต่ไม่ไขว่คว้า

เพราะความไม่สันทัด...บางคนเลือกสิ่งที่ชีวิต

ต้องการมากกว่า...บางคนทะเยอทะยานอยาก

อยากได้ อยากเป็น อยากมี อยากหนี

หนี่จากถิ่นที่เป็นแดนเกิด...คล้ายกับว่า

ต้องการไปให้พ้น ๆ จากที่แรกเกิด...

เคยคิดบ้างหรือไม่ว่า...หากเราหนีจากถิ่นเกิด

เมื่อไปที่แห่งใหม่ ตัวเราเองจะพบเจอกับสิ่งใด

สิ่งดี ๆ ก็ดีไป...แต่ถ้าสิ่งที่พบเจอแย่ยิ่งกว่าเดิมล่ะ

เคยคิดบ้างหรือไม่...แม่ภูมิใจในตัวของลูกทั้งสองคน

ของแม่ ที่ไม่เคยละทิ้งถิ่นกำเนิดของตัวเอง...

ไม่หลงระเริงในแสงสี...พี่ภัครเรียนจบจากเมืองแสงสี

ก็กลับบ้าน มาหางานทำแถว ๆ บ้าน...แม้กระทั่ง

มีโอกาสสอบบรรจุเป็นข้าราชการได้

แต่ต้องอยู่ในเมืองหลวง...พี่ภัครปฏิเสธที่จะเป็น

ไม่ต้องการสิ่งใด ๆ นอกจาก คำว่า "บ้านเกิด"

มาทำงานให้กับบ้านเกิด ท้องถิ่นที่พี่ภัครจะช่วย

พัฒนาให้เจริญและดีขึ้นกว่าเดิม...

สำหรับน้องเพรียง ไม่ฝักใฝ่สิ่งอื่น ๆ นอกจาก

การเรียนรู้ด้วยชีวิตของน้องเพรียงเอง

ฝ่าฟันกับธรรมชาติ...ต่อสู้กับสิ่งต่าง ๆ ที่เป็นธรรมชาติ

ทั้งคู่ "สำนึกรักบ้านเกิด"...เพราะเข้าใจชีวิตของตนเอง

ว่า ต่อให้คนเราทะยานอยากหนีบ้านเกิด

และไม่รู้ว่าอนาคตจะพบเจอสิ่งใด...

แต่ลูกของแม่ทั้งสอง...เรียนรู้ชีวิตด้วยตนเองว่า...

"ไม่มีที่ไหนให้ความรัก ความอบอุ่นได้เท่ากับครอบครัว

หรือบ้านของเรา"...

พี่ภัครพบความสำเร็จของตนเองในเรื่องหนึ่ง

ส่วนน้องเพรียงก็พบความสำเร็จจากการใช้ประสบการณ์ชีวิต

ของตนเอง...ลูกของแม่ทั้งสองคน...ใช้ชีวิตที่ไม่เหมือนกัน

แต่มีพื้นฐานของการรักบ้านเกิดเหมือนกัน...

มิเสียแรงที่...พวกเราให้ความสำคัญของ "ครอบครัว"

เป็นหลักและเป็นรากฐานของชีวิต

ฤดูกาลใกล้เข้ามา...กับการเก็บเกี่ยวข้าว...

ผลผลิตของน้องเพรียง...ในสายตาของคนอื่น ๆ

ดูว่า...หนูจะมีความสามารถหรือ? แต่น้องเพรียงก็พิสูจน์

ให้ใคร ๆ เห็นว่าหนูก็ทำได้ ครั้งแล้ว ครั้งเล่ากับผลผลิต

จากฝีมือของหนูเอง...แม้ว่ามันจะหนัก + เหนื่่อย

แต่ลูกของแม่คนนี้ ไม่เคยปริปากพูดสักคำว่าเหนื่อย

สู้อดทน คอยเฝ้าดูผลผลิตที่อยู่ในนาข้าว

อีกไม่เกิน ๑ เดือน ผลผลิตนี้ก็จะออกสู่ท้องตลาดแล้ว

แม่ภูมิใจในตัวลูกจริง ๆ เพราะแม่ยังทำได้ไม่เท่ากับที่

ลูกได้ทำเลย...เก่งมาก ๆ จ๊ะ...ที่หนูสู้อดทนต่อสู้เพื่อ

ชีวิตและครอบครัวของหนูเอง...

แม่รู้ว่า...ลูกสองคน ลำบากกันคนละแบบ...แต่นี่คือ

"ชีวิตจริง" ไงล่ะ..."ชีวิตที่เกิดมาบนโลกมนุษย์"

ทำอย่างไร? ที่เราจะสามารถดำรงชีวิตให้อยู่รอดบนโลก

ใบนี้ได้...

"ความเหมือนที่ตั้งอยู่บนความแตกต่าง"

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ แสงเงิน

๕ สิงหาคม ๒๕๕๗

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน จดหมายถึงลูก



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

น่าภูมิใจกับ  พี่ภัคร กับน้องเพรียง มากนะครับ...

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ คุณพิชัย  และขอขอบคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจด้วยค่ะ