เกือบ 2 ปีแล้วที่หยุดฉีดยารักษาโรคไวรัสตับอักเสบ-ซี ด้วยผลที่เป็นอันน่าพอใจทั้งคุณหมอที่รักษาและตัวผู้ป่วยเอง การได้ชีวิตที่ปกติกลับคืนมาทำให้ได้ทำงานมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนตอนรักษาตัว นั่นน่าจะเป็นสิ่งที่ดี

   แต่กลับสูญเสียสิ่งหนึ่งไป คือการห่างหายไปจากการฝึกนั่งสมาธิ การอ่านหนังสือธรรมะน้อยลง การสวดมนต์น้อยลง ด้วยข้ออ้างที่สมเหตุสมผลอยู่หรอก คือ

   ทำงานเหนื่อย เลิกงานดึก ไหว้พระสวดมนต์ระลึกคุณพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ก็พอ

    แต่หากมองย้อนมาดูตัวเองจริงจังในบางเวลา ในบางวัน เห็นความเปลี่ยนไป ด้วยโลกสิ่งแวดล้อมที่ดึงเอาความอยากมีอยากได้ทั้งหลาย มาหลอกล่อ หรือจะเรียกว่าหลงปีนป่าย แข่งขัน ในโลกแห่งความเป็นจริง

    หรือคือ นี่คือความจริง...

    และการที่ได้ค้นพบความสงบเมื่อตอนป่วยนั้นคือ การกลัวตาย อย่างที่เพื่อนบางคนบอกไว้

    กลัวตาย เลยกระเสือกกระสนเอาตัวเองเข้าหาธรรมะ...

    แต่พอหายเป็นปกติก็หลงลืมตัวตน

    แม้จะหันกลับมาอ่านบ้าง แต่ความตั้งใจจริงจังเปลี่ยนไป

...........

    เช่นเดียวกันกับการเขียนบันทึกในGotoknow แห่งนี้ที่น้อยลงไป ด้วยเหตุผลเดียวกัน คือ เหนื่อย ไม่มีเวลา

    ด้วยการนั่งเขียนบันทึก เป็นการใช้สมาธิสูงพอสมควร ที่จะกลั่นกรองเอาเรื่องราวต่างๆ ที่ไม่เป็นเรื่องเป็นราว เพื่อทำให้มันเป็นเรื่องเป็นราว

   จนบางครั้งเวลาที่ใช้ไปนานพอสมควรแต่ก็ำม่รู้สึกว่ามันนาน ทุกสิ่งอย่างรายรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง คว่มคิดตรงดิ่งกับเรื่องราวที่กำลังปั้นแต่ง

    หรือ นี่คือการทำสมาธิ การฝึกสมาธิ อีกแบบหนึ่ง เช่นเดียวกับการอ่านหนังสือ

    ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ก็น่าจะเป็นกุศลที่ได้ค้นพบวิธีการฝึกสมาธิ ควบคุมสติ ให้ตั้งมั่น

    การเขียนบันทึกในทุกๆวัน

    การอ่านหนังสือในทุกๆวัน

    เสมือนเป็นการฝึกสมาธิ

    สักวันอาจจะหวนนำเอาสิ่งที่ค้นพบตอนเจ็บป่วยกลับคืนมา

    โดยไม่ต้องแลกกับความเจ็บป่วยอย่างที่เป็นมา

........................

02 สิงหาคม 2557

พ.แจ่มจำรัส