จิตใจคนเรานี้ช่างจด ช่างจำ

จดจำความดี ความไม่ดีของตัวเองยังไม่พอ เที่ยวไปจดจำความดี ไม่ดีของคนอื่นเข้าไปอีก

จำเรื่องราวของตัวเอง ถ้าจำสิ่งที่ดีก็ดีไป แต่จำสิ่งที่ไม่ดีก็ทำร้ายตัวเองร่ำไป แต่ไม่จำบ้างก็ทำให้ทำสิ่งไม่ดีซ้ำๆ ..ดูเหมือนว่าการจะจำหรือไม่จำ ต้องเป็นเจ้าตัวเลือกเอง

จำเรื่องของคนอื่นก็เช่นกัน ที่มักทำให้ยุ่งเหยิงคือ จำเรื่องอดีตของเขา แล้วนำมาตัดสินสิ่งที่เขาเป็นในปัจจุบัน

เช่นจำได้ว่า อดีตเขาเคยหยิบของคนอื่นไปใช้ ก็เที่ยวไปจำว่า ของที่เขาถืออยู่คงหยิบมาจากคนอื่นอีก หรือเขาเคยพูดเช่นนี้สถานการณ์นี้ พอเจอสถานการณ์เดิม ก็ตั้งการ์ดว่าเขาจะต้องพูดแบบนั้นอีกเพราะเขาเป็นอย่างนี้..จนบางทีทะเลาะกันตั้งแต่อีกฝ่ายแค่อ้าปาก เพราะไปคิดว่า อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่

อันที่จริงแล้ว เวลาเปลี่ยนแค่วินาที จิตใจคนก็อาจเปลี่ยนได้ เพราะคนไม่ใช่หุ่นยนต์จะได้ทำพฤติกรรมซ้ำๆด้วยความคิดเดิมๆ อย่างเดียว เพราะคนเราสามารถมีพัฒนาการได้ ต้องการเป็นตัวของตัวเอง ต้องการมีสัมพันธภาพกับคนอื่น และต้องการมีความสามารถในการจัดการ คนที่ทำไม่ดี ไม่ใช่คนไม่ดีทุกเรื่อง และคนที่แสนดีอ่อนหวานก็อาจไม่ใช่คนที่จะต้องเป็นเช่นนั้นทุกๆเรื่อง เรื่องที่จะต้องพูดคุย..ถึงจะอ้าปากเห็นลิ้นไก่ ถ้าส่องดูดีๆ ลิ้นไก่ก็สีไม่เหมือนเดิมทุกวัน

เวลาอยู่กับคนอื่น จึงพยายามไม่โยงพฤติกรรมในอดีตกับพฤติกรรมที่เขาเป็นในปัจจุบัน พยายามจำพฤติกรรมอดีตเขาให้น้อยลง แต่ดูแลกันและกันในความเป็นปัจจุบันของกันและกัน ..ก็พบว่าใจก็สว่างขึ้นมีที่ว่างมากขึ้น....ถึงจะทำได้บ้างไม่ได้บ้างตามกำลังสติ..แต่ก็พยายามทำไปเรื่อยๆ