เข้ามาอ่านแล้ว 1 รอบ แต่ไม่ได้ลงความเห็นไว้ เนื่องจากบันทึกนี้แทงเข้าไปโดนกลางใจ Vij พอดี ในวันเดียวกันอ่านเสร็จก็กลับไปครุ่นคิด เลยบอกตัวเองว่า จะจดจะจำทำไมกับเรื่องราวหรือคนที่คอยสกิดให้เราบันดาลโทสะอยู่ร่ำไป ก็เลยอโหสิกรรม ให้อภัย แต่ใจมนุษย์คนหนึ่งก็ยังจดยังจำอยู่ดี มากบ้างน้อยบ้างก็ยังคงอยู่ ถึงพยายามลืมสักแค่ไหน เขาจึงบอกว่า "สิ่งที่อยากลืมเรากลับจำ สิ่งที่อยากจำทำไมเรากลับลืม" มนุษย์นี่นา"ช่างจด ช่างจำ"

บ่อยครั้งที่มักจดจำและชอบโยงพฤติกรรมของมนุษย์จากอดีตของเขากับพฤติกรรมในปัจจุบัน พบว่าบางครั้งหน่วยความจำในสมองมักจะเต็มไปด้วยเรื่องขยะที่ตัวเองชอบเก็บเกี่ยวมาใส่ใจจดจำ และเรื่องส่วนใหญ่ก็มุ่งพยายามโยงอดีตที่ไม่ดีเพื่อมาจับผิดหรือเปรียบเทียบการกระทำกับปัจจุบันของเขา ทั้ง ๆ ที่เวลาต่าง สถานการณ์เปลี่ยน พฤติกรรมคนก็ย่อมเปลี่ยนแปลงได้ด้วย แต่...วินาทีนั้นไม่มีสติที่จะคิด

บันทึกนี้จึงได้ข้อคิด และชอบประโยคที่ว่า  พยายามจำพฤติกรรมอดีตเขาให้น้อยลง แต่ดูแลกันและกันในความเป็นปัจจุบันของกันและกัน ..ก็พบว่าใจก็สว่างขึ้นมีที่ว่างมากขึ้น อาจทำให้เรามองอะไรชัดเจนขึ้น ยอมรับและให้อภัยกันมากขึ้น เราและเขาก็จะสุขมากขึ้น"