โดยปกติแล้วทุกวันพฤหัสบดี ผมได้รับมอบหมายให้สอนวิชาลูกเสือให้แก่ลูกเสือสามัญอยู่เป็นประจำ แต่ในวันนี้มีความพิเศษอยู่ตรงที่ว่า คุณครูท่านที่สอนวิชาลูกเสือให้แก่เหล่าลูกเสือสำรองติดธุระด่วน ผมจึงได้รับหน้าที่อันใหญ่หลวงยิ่งกว่าคือ การได้ไปสอนแทนวิชาลูกเสือให้กับเหล่าลูกเสือสำรอง
อันที่จริงแล้วน่าจะเรียกว่าไปคุมไม่ให้เด็กนักเรียนเล่นซนกันมากกว่า เพราะว่าทั้งชั่วโมงแทบจะไม่ได้เรียนอะไรเลย เด็ก ๆ เมื่ออยู่นอกห้องเรียนแล้ว เหมือนกับปูที่วิ่งไปเรื่อย รอให้เราจับมาใส่กระด้ง
แต่สิ่งที่ผมได้ค้นพบในวันนี้คือ การใช้เพลง สามารถควบคุมเด็กนักเรียนระดับนี้ได้อย่างอยู่หมัด เด็ก ๆ จะชอบทุกครั้งที่คุณครูให้ร้องเพลง แม้จะเป็นเพลงเดิม ๆ ร้องซ้ำ ๆ หลายรอบก็ตาม แต่เด็ก ๆ ก็ยังชอบที่จะร้องจะเต้นอยู่เสมอ
วันนี้ถือว่าเป็นประสบการณ์สอนใหม่ของผมอีกวัน เพราะตั้งแต่สอนมาร่วมสองเดือน ผมยังไม่เคยมีโอกาสสอนลูกเสือสำรองเลยสักครั้ง อย่างน้อยก็ทำให้ผมรู้ว่า การควบคุมเด็กนักเรียนนอกห้อง ใช้พลังงานเยอะกว่าที่คิดไว้เสียอีก แต่ก็ยังไม่โหดร้ายเท่าที่ผมเคยจินตนาการไว้สักเท่าไหร่นัก
