เส้นสองเส้นลากอยู่เป็นคู่ขนาน    มิมีกาลลากพบบรรจบได้

เมื่อคนต่างความคิดต่างจิตใจ      ก็ย่อมไม่มีมุมมองเห็นพ้องกัน

ควรปรับใจให้กว้างตรงกลางไว้     ยอมโอนอ่อนผ่อนได้โดยสร้างสรรค์

รับฟังความของเขารวมเข้าพลัน   เส้นขนานนั้นที่เคยพบควรจบลง

************************

แต่งกลอนนี้ประกวดในโรงเรียนตอนอยู่ม.6 ค่ะ

จำได้ว่าที่แต่งกลอนนี้ขึ้นมาเพราะกำลังมีความคิดเห็นที่ไม่ตรงกันกับเพื่อนและกำลังเรียนคณิตศาสตร์เรื่องเส้นขนาน

ครูบอกว่าเส้นขนานมันสามารถบรรจบได้ที่..infinity..

แต่มานั่งนึกดูว่ากว่าเราจะเดินทางถึงจุดนั้นมันคงจะยาวนานเกินไป

วิธีลัดที่จะเดินทางไปถึงได้เร็วกว่าเดิมก็คือ

ไม่ใช่การย่นระยะทางจากจุดเริ่มต้นไปยัง infinity

แค่เปลี่ยนมุมมองภายในใจของตัวเราเอง

สิ่งที่เราคิดว่าเป็น"เส้นขนาน"ทางความรู้สึก

ก็คงไม่สร้างปัญหากับเราอีกต่อไป

..ตาล..