นิทานดวงดาว

  เคยมองฟ้ากับดวงดาวตอนกลางคืน...แล้วรู้สึกอย่างไรกันบ้างคะ?  

           ดวงดาวร้อยพันอันไกลลิบ

จะเอื้อมหยิบสอยดาวในราวฟ้า

ดาวที่ไหนจะใฝ่ต่ำชำเลืองมา

มองต้นหญ้าต่ำต้อยค่าน้อยนิด

            ดาวเอ๋ย.........

หญ้ามิเคยจะเผยอเสมอสิทธิ์

จะวัดค่าชั่วดีของชีวิต

มิอาจคิดแข่งเปรียบเทียบค่าดาว

            รู้ตัวเองเท่าที่เห็นเป็นเพียงหญ้า

ใช่ดาราเด่นดวง  ณ  ห้วงหาว

ไร้อำนาจสาดแสดงด้วยแสงพราว

แสนรานร้าวเป็นหญ้ารกคลุมปกดิน

            ณ  มุมหนึ่งกึ่งไกลใต้ฟากฟ้า

ก้อนหินมองต้นหญ้าสายตาหมิ่น

แล้วเอ่ยถามดาวที่ไหนจะได้ยิน

ไม่เจียมจินต์สังวรณ์ใจอะไรเลย

            เมื่อดาวมีฟ้าเสมือนเป็นเพื่อนเคียง

ฤายินเสียงอันเบาที่เจ้าเอ่ย

จะหาคำใดหนามาเปรียบเปรย

ดาวมิเคยเฉลยคำจำนรรจา

            เธอเปรียบเป็นเช่นดาวอันพราวแสง

บทแสดงเปรียบฉันเป็นเช่นต้นหญ้า

ก็ควรแล้วที่ก้อนหินติฉินมา

ตระหนักว่าฟ้าควรคู่กับหมู่ดาว

*************************

บทกลอนนี้แต่งไปตามอารมณ์น้อยใจว่าทำไมหนอ

ทุกครั้งที่เรามองดวงดาวมันช่างห่างไกลจริงๆ

คิดว่าหลายคนคงพบเจอกับอารมณ์นี้

เลยนำมาแบ่งปันความรู้สึกกันค่ะ

..ตาล..

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ระเบียงกวี

คำสำคัญ (Tags)#ระบบหลักประกันสุขภาพ

หมายเลขบันทึก: 5717, เขียน: 22 Oct 2005 @ 10:13, แก้ไข, 30 Apr 2012 @ 18:52, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 4, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (4)

test
IP: xxx.152.5.7
เขียนเมื่อ 10 Nov 2005 @ 16:39
test
โจจิ๊
IP: xxx.57.160.158
เขียนเมื่อ 12 Nov 2005 @ 21:17

สงสารต้นหญ้า คนเขียนใจร้าย

ขอบคุณทุกคนสำหรับการเยี่ยมชมค่ะ

นู๋ตาล
IP: xxx.28.62.245
เขียนเมื่อ 23 Sep 2009 @ 14:13

เศร้าค่ะ...คนเราก้อต้องมองให้เห็นตัวเองก่อนสินะ

ถ้ามองเห็นคนอื่นแล้วก้ออย่าเปรียบเทียบกันดีกว่า

เพราะมันจาเกิดอารมณ์ใจน้อยน้อยใจขึ้นมา