ดวงดาวร้อยพันอันไกลลิบ

จะเอื้อมหยิบสอยดาวในราวฟ้า

ดาวที่ไหนจะใฝ่ต่ำชำเลืองมา

มองต้นหญ้าต่ำต้อยค่าน้อยนิด

            ดาวเอ๋ย.........

หญ้ามิเคยจะเผยอเสมอสิทธิ์

จะวัดค่าชั่วดีของชีวิต

มิอาจคิดแข่งเปรียบเทียบค่าดาว

            รู้ตัวเองเท่าที่เห็นเป็นเพียงหญ้า

ใช่ดาราเด่นดวง  ณ  ห้วงหาว

ไร้อำนาจสาดแสดงด้วยแสงพราว

แสนรานร้าวเป็นหญ้ารกคลุมปกดิน

            ณ  มุมหนึ่งกึ่งไกลใต้ฟากฟ้า

ก้อนหินมองต้นหญ้าสายตาหมิ่น

แล้วเอ่ยถามดาวที่ไหนจะได้ยิน

ไม่เจียมจินต์สังวรณ์ใจอะไรเลย

            เมื่อดาวมีฟ้าเสมือนเป็นเพื่อนเคียง

ฤายินเสียงอันเบาที่เจ้าเอ่ย

จะหาคำใดหนามาเปรียบเปรย

ดาวมิเคยเฉลยคำจำนรรจา

            เธอเปรียบเป็นเช่นดาวอันพราวแสง

บทแสดงเปรียบฉันเป็นเช่นต้นหญ้า

ก็ควรแล้วที่ก้อนหินติฉินมา

ตระหนักว่าฟ้าควรคู่กับหมู่ดาว

*************************

บทกลอนนี้แต่งไปตามอารมณ์น้อยใจว่าทำไมหนอ

ทุกครั้งที่เรามองดวงดาวมันช่างห่างไกลจริงๆ

คิดว่าหลายคนคงพบเจอกับอารมณ์นี้

เลยนำมาแบ่งปันความรู้สึกกันค่ะ

..ตาล..