วันแรกของการฝึก  รู้สึกปวดหัวคิ้วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ปวดจนแทบไม่อยากที่จะปฏิบัติเอาเสียเลย  แต่ก็ต้องฝืนทนปฏิบัติ  จนได้เวลาปฏิบัติภารกิจส่วนตัวจากเวลา บ่ายสามโมง ไปจนถึงหกโมงเย็น   วันนี้มีกิจกรรมพิเศษ นั่นคือทุกคนร่วมทำพิธีเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอันเนื่องในงานเฉลิมฉลองพระชนมพรรษา ที่ศาลาหลังใหญ่  วันนี้เป็นวันพิเศษ  พระสงฆ์ทำพิธีสวดมหาจักร  ซึ่งเป็นธรรมที่พระพุทธเจ้าได้ทรงแสดงเป็นครั้งแรกให้แก่ปัญจวัคคีย์ทั้งห้า

    หลังจากพระสงฆ์สวดมนต์เสร็จ  ทุกคนนั่งสมาธิแด่องค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนาถ  จากนั้นโยมปฏิบัติธรรมร่วมจุดเทียนชัยถวายพระพร....

    เมื่อเสร็จสิ้นพิธีถวายพระพร  พวกเราเพื่อนธรรมทั้งหมดก็ลงมารับน้ำปาณะที่โรงทาน น้ำปาณะเป็นน้ำนมถั่วเหลือง ซึ่งเป็นน้ำที่เราแสนจะไม่ชอบเอาเสียเลย  แต่เราต้องดื่มเพื่อความอยู่รอดในค่ำคืนนี้

    โยมปฏิบัติธรรมทุกคนเข้าศาลาหลังเล็กเพื่อปฏิบัติธรรม พระอาจารย์ให้เรารับศีลแปด สำหรับผู้ที่มาใหม่ (เมื่อรับศีลแปดไปแล้ว เราเลยต้องเก็บแป้งผงโรยตัวไว้เสียทันที)  เริ่มฝึกปฏิบัติอีก  เราปวดหัวคิ้วไปจนถึงขมับ  กลัวจนไม่กล้าและไม่อยากปฏิบัติอีกแล้ว  นึกในใจตลอดว่าเมื่อไหร่จะหมดวันนี้เสียที เสียงนาฬิกาดังเหง่งหง่างทุกครึ่งชั่วโมง ทำให้ดูเหมือนว่า เวลามันช่างยาวนานและทุกข์ทรมานเสียนี่กระไร ในที่สุดช่วงเวลาแห่งความทรมานก็สิ้นสุด  แต่ยังหรอกนะ เรากับเพื่อนธรรมอีกสองสามคนที่มาใหม่ยังต้องนั่งฟังพระอาจารย์แนะนำเกี่ยวกับการเดินจงกรมและการนั่งสมาธิอีกประมาณ 15 นาที

     เฮ้อ.....ได้ขึ้นที่พักเสียที  ที่พักเป็นห้องแคบ ๆ ที่นอนเรียงกันได้สองคน  แต่พอขึ้นห้องไปก็สรุปได้ว่า คืนนี้เรามีสมาชิกที่มาเพิ่มอีกคนเป็นผู้หญิงดูท่าทางจะอายุมากกว่า แต่เค้าดูตัวเล็ก อายุน้อยกว่าความเป็นจริง  คืนนี้ห้องเราจึงต้องนอนกันสามคน นอนในท่าตรงที่ไม่สามารถจะมีหมอนข้างป่ายกอด หรือขยับแข้งขาได้อย่างอิสระ เหมือนห้องนอนของเราที่บ้าน  แต่มาถึงณ ตอนนี้เราไม่สนใจอะไรแล้ว รู้แต่ว่าไม่เคยเหน็ดเหนื่อยอะไรอย่างนี้มาก่อน เราแทบจะพุ่งล้มตัวลงนอนกับเสื่อผืนหมอนใบที่วางอยู่ตรงนั้น  หัวถึงหมอนก็ยังไม่ลืมที่จะกำหนดลมหายใจ โดยนอนหงายเหยียดตัวตรง เอามือสองข้างวางที่ท้องน้อย สังเกตการยุบตัวพองตัวของหน้าท้องพร้อมกำหนดลมหายใจตาม ไม่ถึงสามรอบเราหลับโดยทันที