"ลูกโกหกคนอื่นได้แต่ไม่มีทางโกหกพ่อตัวเองไม่ได้"

วันนี้เป็นวันที่ 8 ของการเป็นครูในวันนี้ผมได้เจอเรื่องตื่นเต้นต่าง ๆ มากมายอาทิเช่น ในช่วงเช้ามีเด็กนักเรียนคนหนึ่งเป็นลมโดยไม่ทราบสาเหตุเรียกกี่ที ๆ ก็ไม่รู้สึกตัวต้องถูกนำส่งโรงพยาบาล ทำให้ช่วงเช้าของวันนี้ได้กลายเป็นช่วงเช้าที่วุ่นวายเล็กน้อย ในเวลาต่อมาผมได้เข้าสอนในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 และประถมศึกษาปีที่ 6 ตามลำดับ 

การเรียนการสอนเป็นไปอย่างราบรื่นเด็กนักเรียนตั้งใจเรียนและเชื่อฟังผมเป็นอย่างมากแตกต่างไปจากเด็กชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ซึ่งซนและดื้อมากบอกให้ทำอะไรก็ไม่ยอมทำ ทำให้ในวันนี้ช่วยเซฟเสียงของผมไปได้มากเนื่องจากเมื่อวานนี้เสียงไม่ค่อยมีบวกับอาการไม่สบายเด๋วร้อนเด๋วหนาวและได้ทำการสอนเด็กในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 

เวลาต่อมาเวลาล่วงเลยมาถึงคาบสุดท้ายนั้นก็คือกิจกรรมอบรมจริยธรรมซึ่งเด็กนักเรียนทุกคนต้องเข้าอบรมที่ห้องประชุมกลางโรงเรียนและเวลาต่อมาพอจบคาบอบรมจริยธรรมผมได้เดินไปเจอเด็กผู้หญิงคนหนึ่งได้นั่งร้องไห้อยู่หน้าห้องพยาบาลมีคุณครูพี่เลี้ยงของผมคอยปลอบใจอยู่ข้าง ๆ 

 พอผมไปถามเรื่องราวกับครูพี่เลี้ยงของผมผมก็ได้ทราบว่า กล่องพัสดุที่บรรจุโทรศัพท์ที่ถูกส่งมาจากกรุงเทพได้หายไป สืบสาวราวเรื่องก็พบว่ามีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเป็นผู้ต้องสงสัยและในเวลาต่อมาผมและครูพี่เลี้ยงและครูอีกสองท่านได้เดินทางไปบ้านของนักเรียนคนดังกล่าว

และได้ไปพบกับพ่อของนักเรียนคนนั้น ก็ได้ลองสอบถามต่าง ๆ และได้รับการปฏิเสธต่าง ๆ พ่อของเด็กเชื่อว่าลูกคนตนไม่ได้เอามือถือไป แต่ในเวลาต่อมาผมและครูทุก ๆ ท่านกำลังจะเดินทางกลับที่พักปรากฏว่าพ่อของเด็กคนนั้นได้วิ่งเอามือถือมาให้และบอกว่า "ลูกโกหกคนอื่นได้แต่ไม่มีทางโกหกพ่อตัวเองได้" 

ในเวลาต่อมาผมและคณะครูได้เดินทางเอามือถือที่ได้ไปคืนให้กับนักเรียนผู้เสียหายและได้รับคำขอบคุณจากนักเรียนคนดังกล่าวเหตุการณ์นี้มันทำให้ผมได้คิดว่าการเป็นครูใช่ว่าจะสอนแค่อย่างเดียวแต่ต้องเจอกับเหตุการต่าง ๆ ไม่เว้นแต่ละวัน