ในบันทึกก่อนหน้า งานวิจัยชิ้นเดียวกันนี้ มติชนออนไลน์มีข้อมูลคร่าว ๆ ไม่ละเอียดพอเพียง แต่เมื่อเปิดอ่านตอนเย็นพบว่าลงพิมพ์อีกครั้ง คราวนี้ให้ข้อมูลที่ละเอียดขึ้น แต่ผลสรุปคงเดิม กล่าวคือ

1. เด็กไทยมีภาวะทุพโภชนาการ ขาดการออกกำลังกาย อ้วน เตี้ย ไอคิวต่ำ มีการพยายามอธิบายถึงสาเหตุ

    ทั้งนี้สำรวจจากเด็กวัย 0.5-12 ปี จำนวน 3100 คน(ประมาณ) 

2. ไอคิวของเด็กไทยอายุ 6-12 ปี มีการกระจายในช่วงต่าง ๆ ดังในตารางข้างล่าง ไม่มีข้อมูลว่าจากเด็กกี่คน  

ไอคิว                         ไทย      เวียตนาม    มาเลเซีย        อินโด
ต่ำกว่า 80( ต่ำมาก)     14.7        25.7              10.1        6.8
80-89 (ค่อนข้างต่ำ)    40.7        17.6              14.7      12.8
90-109 (ปานกลาง)    37.1         34.3             39.7       34.4
110-119(  ดี/สูง)          5.6         11.6            19.1        30.9
120 ขึ้นไป (สูงมาก)      1.9         10.8            10.7        15.3

หมายเหตุ ข้อมูลของมาเลเซียและอินโดนีเซียรายงานตัวเลขคลาดเคลื่อน ผลรวมไม่เท่ากับ 100)

จะเห็นได้ว่าจากเครื่องมือวัดนี้จำนวนเด็กไทยที่มีความฉลาดสูงกว่าปานกลางมีเพียงร้อยละ 5.6 + 1.9 = 7.5 เท่านั้นในขณะที่

                                          เด็กเวียตนาม                                                        11.6+10.8 = 22.4

                                          เด็กมาเลเซีย                                                         19.1+10.7= 29.8

                                          และเด็กอินโดเนเซีย         30.9+15.3= 46.2  (มีเด็กฉลาดมากเกือบครึ่งของเด๋็กทั้งหมด เป็นไปได้หรือ ) 

กรณีของเด็กไทย ถ้าพิจารณาจากการกระจายมีเด็กเกือบครึ่งหนึ่งที่มีระดับไอคิวต่ำกว่าปานกลาง(ตำหรือต่ำมาก) แน่นอนถ้าหาค่าเฉลี่ยน่าจะอยู่ต่ำกว่า 100 

               2 คำถามใหญ่ ๆที่ต้องพิจารณา 1) เครื่องมือแม่นตรง หรือไม่  culturaly biased หรือไม่

                                                           2) กลุ่มตัวอย่างมีคุณสมบัติ เป็นตัวแทนของเด็กไทยในช่วงอายุ 6-12 หรือไม่ 

                                                                (ขนาดตัวอย่างใหญ่พอเพียง และ การกระจายเหมือนประชากรหรือไม่)  

ก่อนที่จะนำผลการวิจัยนี้ไปใช้เพื่อทำนโยบายใด ๆเพื่อพัฒนาเด็กไทย ควรวิจัยซ้ำหรือไม่โดยทำให้การวิจัยมีความเที่ยงตรง กำจัดจุดอ่อน มิฉะนั้นนโยบายอาจผิดพลาดนำไปสู่โครงการพัฒนาที่ไม่ตอบโจทย์ปัญหาของเด็กไทย