เมื่อประมาณสามสิบกว่าปีที่ผ่านมา อาหาร ๑ จาน ราคา ๓ บาท นั่นแสดงว่า เรามีเงินเพียง ๕ บาทก็สามารถซื้ออาหารและขนมหวานมากินได้แบบอิ่มเลยทีเดียว ส่วนน้ำนั้น หาดื่มกินได้ปกติโดยไม่ต้องซื้อหา แต่วันนี้ โดยเฉพาะช่วงสองสามปีมานี้ ราคาอาหารสูงขึ้น และคาดว่า จะสูงขึ้นต่อไป ขณะที่ทรัพยากรธรรมชาติค่อยๆถูกทำลายลง

หนุ่มสาวเดินทางออกจากบ้านมาหางานทำในเมืองหลวง เหตุหนึ่งคือ อยู่กับบ้านแล้วไม่รู้จะทำอะไรให้มีเงินมาเพื่อประทังชีวิต ปัจจุบันนี้ ไม่ใช่เฉพาะหนุ่มสาวเสียแล้ว หากแต่เป็นคนเฒ่าคนแก่ที่ไม่ได้เตรียมความพร้อมไว้ตั้งแต่สมัยหนุ่มสาวด้วย ขณะนี้มีข่าวชาวบ้านไปหาขุดทองกันที่จังหวัดพัทลุง แต่ในเมืองหลวงนั้น มีคนมาขุดเงินขุดทองกันนานแล้ว 

ชีวิตในเมืองหลวง เราต้องซื้อทุกอย่าง เพราะจะไปทำไร่ไถนาปลูกผักหรือก็ไม่มีที่ทำกินแบบนั้น ผมเคยเช่าอาศัยอยู่บ้านเอื้ออาทร ขณะปั่นจักรยานผ่านรอบบ้านเอื้อ ซีกหนึ่งเป็นคูน้ำ เลยคูน้ำเป็นกำแพงหมู่บ้านเอื้ออาทร ระหว่างริมกำแพงและคูน้ำมีที่ดินเหลืออยู่ ที่ดินที่เหลือนี้เองกลายเป็นพื้นที่ประโยชน์ใช้สอยของชาวบ้านเอื้อบางท่าน ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีทีเดียว ที่ดินดังกล่าวมีการปลูกผักกินได้ ต้นกล้วย ตะไคร้ และไม้สวนครัวอื่นๆ เป็นโชคดีของคนที่คิดได้และลงมือทำก่อน เขาไม่ต้องซื้อผักที่ได้ปลูกไว้นั้น 

 

อย่างไรก็ตาม เมื่อชีวิตถูกผนวกเข้ากับเงินตราที่เป็นเครื่องมือในการแลกเปลี่ยนปัจจัยความต้องการของชีวิต ในขณะที่ปัจจัยการดำรงชีวิตมีราคาสูงขึ้น เราจำเป็นต้องประหยัดให้มากๆ สำหรับอาหารที่นำมาใช้บริโภคในแต่ละวัน หากไม่สามารถทำกินเองได้ อาจจะด้วยความจำเป็นของที่อยู่อาศัยหรืออื่นใดก็ตาม เราก็ต้องซื้ออาหารถุงมากิน ครั้นจะให้ถูกหลักสุขอนามัยที่ตรวจสอบได้ ก็คงจะต้องมีราคาที่สูงกว่าปกติ ดังนั้น เราก็ต้องหาซื้อตามตลาดนัดทั่วไป

อาหารของกรรมกร (ผู้ทำงาน) เป็นอาหารง่ายๆ เพียงพอที่จะประทังชีวิต การพึ่งพาตนเองก็ต้องเลือกซื้อตามศักยภาพของเจ้าตัว วันนี้ผมมีอาหารสองชนิด ซึ่งเลือกซื้อในสองวัน โดยเมื่อวานเป็นอาหารปักษ์ใต้ ข้าว ๑ ถุง ๑๐ บาท แกงคั่ว ๑ ถุง และข้าวเกรียบกุ้ง ๑ ถุง ราคา ๙๕ บาท 

ถ้าเราต้องการลดต้นทุนราคาอาหาร หาก ๓ อย่างที่ซื้อนี้ราคา ๙๕ บาท ก็น่าเสียดายเงินที่จ่ายไป เพราะไม่ว่าราคาขนาดไหน สุดท้ายก็เพื่อประทังให้มีชีวิตในวันรุ่งขึ้น แตกต่างจากเช้านี้ เป็นอาหารทั่วไป ข้าว ๒ ถุง สิบบาท ต้มจืด ๑ ถุง ผัดอีก ๑ ถุง ราคารวม ๖๐ บาท 

ถ้าหากเป้าหมายของเราคือ การกินเพื่อให้มีชีวิตในวันพรุ่งนี้ อาหารแบบที่ ๒ น่าจะคุ้มกว่า เพราะเราจ่ายเงินเพียง ๖๐ บาท แต่เราสามารถกินได้อย่างน้อย ๒ มื้อแน่ๆ อย่างไรก็ตาม มีอาหารบางชนิดที่ราคาต่ำกว่านี้ เช่น หมูปิ้งกับข้าวเหนียวเป็นต้น 

อย่างไรก็ตาม เราคงหวนกลับไปใช้ชีวิตอย่างเมื่อสามสิบปีก่อนไม่ได้แล้ว และไม่น่าจะเป็นไปได้แล้ว ดังนั้น สิ่งที่่เราจะทำได้คือ การเดินไปข้างหน้า เพื่อสังคมมนุษย์ที่หมุนวนไม่รู้จักจบสิ้นต่อไป ต่างคนต่างใช้ชีวิตตามศักยภาพของตนไป