ประสบการณ์จากการได้เหิรเวหา...

เมื่อวันที่ ๒๑ - ๒๓ พฤษภาคม ๒๕๕๗...ฉันได้เดินทางไปภูเก็ต...โดยเครื่องบิน...ในความจริงฉันไม่ค่อยชอบนักหรอกกับการเดินทางโดยเครื่องบิน...ฉันได้เห็น ฉันได้อ่านข่าว...เครื่องบินตก อุบัติเหตุมากมาก...แต่ก็ได้แต่ภาวนาในใจว่า...คนเราถ้าไม่ได้ตายทางนี้ ก็คงไม่เกิดเหตุการณ์ร้าย ๆ หรอก...แต่ความไม่ประมาท...เวลาฉันขึ้นเครื่องคราวใด ฉันจะบอกลูก ๆ ของฉันเสมอว่า...ถ้าแม่ตายพวกหนูก็รวย...(พูดพร้อม ๆ กับยิ้มให้กับลูก ๆ...เพราะว่าทำประกันอุบัติเหตุไว้หลายแห่ง)...เพราะคนเราประมาทไม่ได้กับการใช้ชีวิต...ตัวฉันเป็นอะไรไปก็ขอให้คนข้างหลังเขาไม่ลำบากก็แล้วกัน...นี่ก็ไม่รู้ว่า ฉันคิดผิดหรือถูก แต่ฉันจะมองไปเพื่ออนาคตของลูก ๆ หลาน ๆ จะได้ไม่ต้องมานั่งทุกข์ให้กับตัวของฉันมากกว่า...

ในการขึ้นเครื่องบินแต่ละครั้ง...ขาขึ้นไม่ค่อยเท่าไหร่...ฉันชอบเพราะว่า มีอาการเหมือนตัวของฉันเป็นนก ๆ ที่พร้อมจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้า...ยิ่งอยู่บนฟ้า ถ้าท้องฟ้าปลอดโปร่ง การบินก็ไม่สะดุด...แต่ถ้าคราวใดอากาศแปรปรวนมีเมฆหมอกด้วยละก็...อย่าให้บอกเชียวว่า...บางคราวเครื่องบินก็ตกหลุมอากาศ เล่นเอาฉันกระอักกระอ่วนเชียวหล่ะ!!!...แต่ถ้าอากาศปลอดโปร่ง ฉันชอบนั่งริมหน้าต่างมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง เห็นวิวด้านนอก ซึ่งสวยมาก ๆ...บางคราวก็มองลงไปด้านล่างเห็นพื้นดิน ท้องทะเลที่อยู่ริบ ๆ โน่น...สวยงามมาก ๆ ยิ่งถ้าอากาศแจ่มใส มองด้านล่างเห็นท้องทะเลเป็นสีเขียวมรกตงดงามจริง ๆ นี่คือ "ธรรมชาติของท้องทะเล"...

สิ่งที่ฉันไม่ค่อยชอบ นั่นคือ ยามที่เครื่องบินนำเครื่องลงสู่พื้นดิน เพราะมีอยู่ครั้งหนึ่งฝนตก ทางวิ่งจึงลื่น กัปตันที่ขับบังคับเครื่องบินไม่ค่อยได้ ทำเอาเครื่องเกือบแถออกนอกรันเวย์...ผู้โดยสารร้องวีดว้ายไปทั้งลำ...ทำเอาฉันขวัญผวา...นึกว่า...ไปเสียแล้ว...แต่ความเก่งของกัปตันก็สามารถบังคับเครื่องบินให้วิ่งต่อไปได้...เลยรอดไป เพราะฉันเห็นข่าวมีออกบ่อยไปที่เครื่องบินบังขับลงได้ไม่ดีพอ จึงเกิดอุบัติเหตุ...

ภาพด้านล่างเป็นภาพที่ฉันเก็บมาฝากค่ะ

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ  แสงเงิน

๑ มิถุนายน ๒๕๕๗