โรเบิร์ต(Roberts,1986) ได้แบ่งความวิตกกังวลในผู้ป่วยวิกฤต เป็น 3 รูปแบบ คือ ความวิตกกังวลปฐมภูมิ(Primary anxiety) ความวิตกกังวลที่เกิดจากความกลัว(Fright) และความวิตกกังวลจากการคาดคะเนเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นกับตน (Expectant anxiety)

1) ความวิตกกังวลปฐมภูมิเป็นความวิตกกังวลที่ผู้ป่วยวิกฤตรู้สึกว่าต้องเผชิญกับประสบการณ์ใหม่ๆ ที่ไม่คุ้นเคย กลัวอันตรายที่เกิดขึ้นกับร่างกาย มีความรู้สึกว่ามีสิ่งคุกคามต่อความมั่นคงของตน ทำให้รู้สึกหวาดหวั่นไม่แน่ใจในความปลอดภัยในชีวิตของตน เนื่องจากช่วยเหลือตนเองไม่ได้ ถูกแยกจากผู้ใกล้ชิด ผู้ป่วยจะเกิดปฏิกิริยาตอบสนองอย่างทันทีทันใดตั้งแต่มีความเจ็บป่วยวิกฤต ปฏิกิริยาตอบสนองต่อภาวะวิกฤตกังวลนี้เกิดขึ้นทั้งด้านร่างกาย จิตใจ และอารมณ์

2) ความวิตกกังวลที่เกิดจากความกลัว เป็นความวิตกกังวลที่เกิดขึ้นเมื่อบุคคลต้องประสบกับสถานการณ์เฉพาะหรือสิ่งที่ทำให้หวาดกลัว ผู้ป่วยวิกฤตที่เข้ารับการรักษาตัวในหออภิบาลผู้ป่วยหนักต้องเผชิญกับสิ่งแวดล้อมที่แปลกไปอย่างมากมาย จากอุปกรณ์ช่วยชีวิตที่ส่งสัญญาณเสียงอยู่ตลอดเวลา การถูกจำกัดการเคลื่อนไหว ต้องพึ่งพาเจ้าหน้าที่ตลอดเวลา จึงทำให้ผู้ป่วยเกิดความวิตกกังวลที่เกิดจากความกลัว

3) ความวิตกกังวลจากการคาดคะเนเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นกับตน เช่น ผู้ป่วยที่ต้องย้ายออกจากหออภิบาลผู้ป่วยหนัก หรือผู้ป่วยที่จะทำการหย่าเครื่องช่วยหายใจ ผู้ป่วยจะรู้สึกวิตกกังวลอย่างรุนแรง เพราะคาดคะเนเหตุการณ์ว่าอาการของตนยังไม่ปลอดภัยพอ

ความวิตกกังวลในผู้ป่วยวิกฤตทั้ง 3 รูปแบบตามความหมายของโรเบิร์ตเป็นความวิตกกังวลชนิดเผชิญทั้งสิ้น ถึงแม้ว่าความวิตกกังวลแฝงจะมีความวิตกกังวลขณะเผชิญแต่เราสามารถควบคุมได้เฉพาะความวิตกกังวลขณะเผชิญในการศึกษาครั้งนี้จึงศึกษาเฉพาะความวิตกกังวลขณะเผชิญของผู้ป่วยกลุ่มอาการโรคหลอดเลือดหัวใจเฉียบพลันที่จะย้ายออกจากหออภิบาลผู้ป่วยหนัก