จริงแฮะ เรานี่เชยยังไง ก็เชยอย่างนั้น ไม่พัฒนาการแต่งตัวเลย และไม่มีมาด ท่าทางแหยๆ แถมไม่เคยแสดงสติปัญญาอะไรให้ใครเห็น ทั้งที่อุตส่าห์ไปเรียนจนจบดอกเตอร์มา ... แหม ทำไงได้ คนมันเชยๆ นี่นา เออนะ จริงๆๆๆ ด้วยซี...

 

       ช่วงปลายปี พ.ศ. 2554 เพิ่งกลับไปทำงาน หลังลาเรียน 4 ปี 5 เดือน กลับไปช่วงเดือนแรก รู้สึกแปลกๆ ไม่ค่อยคุ้นเคย เพราะไม่ได้อยู่ในสังคมของการทำงานกว่า 4 ปี  เป็นธรรมดาของการทำงาน ที่ต้องมีผู้ร่วมงาน ก็ทั้งกลุ่มเดียวกัน สำนักฯ เดียวกัน คนละกลุ่ม คนละสำนักฯ เรียกว่ามีความสนิทสนมมากน้อยต่างระดับกันไป

           วันหนึ่งขณะอยู่ในห้องน้ำสำนักงานฯ ซึ่งมีอยู่ 2 ห้อง และมีคนอยู่ทั้งสองห้อง หนึ่งในห้องที่มีคนอยู่คือผู้เขียน ได้ยินเสียงคุยของสองสาว

 ก : อ้าว รอก่อนๆ ยังไม่ว่าง (ห้องน้ำยังไม่ว่าง)

          เสียงคุยสัพเพเหระ กำลังจะออกจากห้องน้ำ ก็ได้ยินประโยคว่า

 ข : .... นั่นสิ กลับมาเป็นดอกเตอร์แล้วไงล่ะ ก็ไม่เห็นเก่งอะไร เชยๆ ไม่มีมาดเหมือนเดิมแหละ

          ผู้เขียนชะงักไปหน่อย เขาว่าใครก็ไม่รู้...

 ก : เออเนอะ ก็เป็นงี้แหละ ตั้งแต่อยู่ภูมิปัญญาแล้วอ่ะ ฯลฯ....

          อ้าว...จบดอกเตอร์มา เคยทำงานภูมิปัญญา ... สงสัยว่าเราล่ะสิ... นับหนึ่งถึงสิบหนึ่งรอบ นี่ถูกนินทาชนิดที่เรียกว่า “เผาขน” เชียวนะ หายใจลึกๆ ก่อนเปิดประตูห้องน้ำออกมา

 ก+ข :  อ้าวววววว…. เสียงร้องพร้อมกันทั้งสองคน มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

           เพื่อไม่ให้ทั้งคู่อึดอัดใจ จึงยิ้มให้ทั้งสองคน แต่ไม่มีใครสบตาผู้เขียนเลย... ก้มหัวให้นิดหนึ่ง เดินไปล้างมือที่อ่างล้างมือ พลางยิ้มให้ทั้งคู่อีกครั้ง ได้ยินเสียงพูดถามอะไรสักสองสามคำ ก็ตอบไปตามมรรยาท และขอตัวออกมาจากบริเวณนั้น ยังรู้สึกไม่ชอบใจนัก ไม่มีอะไรทำกันหรือ นินทาคนอื่นอยู่ได้ พอได้สติก็บอกตัวเองว่า

 

           "ขอบคุณๆๆๆ ผู้ชี้ขุมทรัพย์"

 

 

           กลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน คิดย้อนเหตุการณ์และคำพูดเหล่านั้นสักพัก...

           อืม...จริงแฮะ เรานี่เชยยังไง ก็เชยอย่างนั้น ไม่พัฒนาการแต่งตัวเลย และไม่มีมาด ท่าทางแหยๆ แถมไม่เคยแสดงสติปัญญาอะไรให้ใครเห็น ทั้งที่อุตส่าห์ไปเรียนจนจบดอกเตอร์มา ... แหม ทำไงได้ คนมันเชยๆ นี่นา เออนะ จริงๆๆๆ ด้วยซี...พยักหน้าอมยิ้มแก้มตุ่ยกับตัวเอง 

           เรื่องนี้ทำให้ผู้เขียนคิดว่าต้องปรับปรุงความเชยในการแต่งตัวของตัวเอง และพยายามทำงานให้มากขึ้น (โดยไม่ต้องแสดงความเก่ง อวดศักดากับใครก็แล้วกัน)  จะได้คุ้มกับที่หลวงอุตส่าห์ส่งให้ไปเรียน และที่สำคัญคือได้บทเรียนว่า...

 

          “อย่านินทาใครในห้องน้ำ มันไม่ดี...”

                                 (◠‿◠✿)•♥✿