เพราะเชื่อในเรื่องการทำดี และเวรกรรมที่ได้ทำมา

เท่าที่ปฎิบัติราชการครูมา 20  กว่า ปีได้ทำหน้าที่อย่างสมบูรณ์

ที่นอกเหนือจากครูคนอื่น คือ แคร์ความรู้สึกของ นักเรียนที่เป็นผลผลิตของเรา

เพราะเชื่อมั่นว่าคุณภาพของชีวิตมิได้ตัดสินกันที่เกรด

จึงเป็นที่ได้ปฏิวัฒน์ กระบวนการจัดการเรียนรู้มาตลอดในอาชีพ

อาจมีผลพลอยได้ให้ได้รับการคัดเลือก

เป็นครูสอน ครูแสน ครูดีในดวงใจ และครูอะไรก็ไม่รู้มากมายจนจำรางวัลไม่ได้ เพราะรู้สึกว่า

รางวัลที่ได้รับเป็นเครื่องประดับชีวิต  ถ่้าหลงติดกัลมันจะทำให้ชีวิตเสียสมดุล

----------------------------------

บทบาทหนึ่ง ที่ให้คุณค่ากับการศึกษา คือการติด 0 เพราะไม่เชื่อว่า ไม่มีใครเรียนแล้วไม่ได้อะไรเลย

จึงได้จัดให้มีระบบ upgrade  ขึ้นมาจนโรงเรียนยอมรับและได้จัดโครง

การนี้ขึ้นมา...ให้โอกาส...นักเรียน..ได้พัฒนาตนเองได้อย่างเต็มศักยภาพ

ได้มีโอกาสในการก้าวต่อไป อย่างมั่นคง

จะตัดเกรด 0 สักครั้ง ต้องเรียกเขามาคุยจนสุดวิสัยจึงให้ใข่ต้มไปกิน

-----------------------------------

อีกบทบาทหนึ่งที่ไม่ค่อยมีใครทำ คือ คอยตามตัวนักเรียนที่ตัดสินใจออกจากโรงเรียนหรือมีปัญหา

จนเขากลับมาเรียนต่อจนจบ  ม.6 บ้านนักเรียนอยู่ไกลแค่ไหน ครูหยินกับครูเสริม คู่ชีวิต

จะเกาะติดตามไปลุยถึงบ้าน เพื่อให้เขายอมที่จะกลับมาเรียนต่อ

นักเรียนบางคนเปราะบางมาก จึงต้องของคุยกับครู  เพื่อให้ชีวิตลงตัวได้

เสียอะไรไปบ้าง....เสียเวลา   เสียค่าน้ำมันที่คอยไปติดตามที่บ้านเด็ก

แต่ไม่เคยเสียความรู้สึก

ได้อะไรบ้าง ...อย่างแรกคือความสุข  ความปลื้มปิติที่เบ่งบานอยู่ในหัวใจ

ที่ได้ทำให้นักเรียนคนหนึ่งได้ประสบความสำเร็จ

ได้ชุมชน แรงศรัทธาจากผู้ปกครอง  ได้ของเยี่ยมของฝาก ..

เพราะนักได้บันทึกเรื่องราวของความเร็จไว้ในสมอง ..

จากคำที่ว่า..เพราะมีครูในวันนั้น..หนูจึงได้ดีในวันนี้

เมื่อเขาประสบความสำเร็จเขาก็ไม่เคยลืมผู้ให้โอกาสกับเขา

นี่แหละคือความภาคภูมิใจในชีวิตของครูหยิน มิใช่ โลห์รางวัล มิใช่เกียรติบัตรที่สวยหรู

--------------------------------

ถึงวันนี้ ลูกสาว..ตนเองเกิดติด F ขึ้นมา รู้สึกว่าแม่ทำความดีมาตลอด และมุ่งเน้นในเรื่องนี้มาก

ทำไมจึงต้องมาเกิดเหตุการณ์อย่างนี้..ที่ดูแล้วไม่สมเหตุสมผลเท่าที่ควร จึงรู้สึกแย่  ท้อแท้บ้าง

มันสวนทางกับสิ่งที่ได้ทำดีมาตลอด ทำไมกรรมดีที่ได้ทำจึงไม่ตอบสนองให้กับครูหยินบ้าง

 

                              พร่ำเพ้อ..ในวันที่เจอทางตัน 11 เม.ย.57