เป้าหมายของการเรียนวิชากฎหมายสิทธิมนุษยชน

                การที่ข้าพเจ้าลงเรียนวิชากฎหมายสิทธิมนุษยชน (Human right) ในครั้งแรกนั้นข้าพเจ้าคิดว่าเป็นวิชาพื้นฐานวิชาหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับสายมหาชน จึงลงเรียนวิชานี้เพื่อเก็บเป็นวิชาโทในสายมหาชน

                นอกจากนี้วิชากฎหมายสิทธิมนุษยชนก็ยังมีความน่าสนใจในมุมมองของข้าพเจ้าที่ว่า สิทธิมนุษยชนเป็นสิทธิอันจำเป็นขั้นพื้นฐานของมนุษย์ทุกคนซึ่งมีติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดโดยไม่มีการแบ่งแยกเชื้อชาติ  สัญชาติ ศาสนา ภาษา หรือสีผิว  ทุกคนที่เกิดมาเป็นมนุษย์ย่อมมีสิทธิที่จะได้รับการรับรองและคุ้มครองจากรัฐในสิทธิ และเสรีภาพขั้นพื้นฐานอย่างเท่าเทียมกัน  โดยประเทศไทยได้รับรองไว้ในรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 ในมาตรา 4 มาตรา 5 และมาตรา 30 เป็นต้น และปรากฏในสนธิสัญญาหรือข้อตกลงระหว่างประเทศ เช่น ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน กฎบัตรสหประชาชาติ อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยสิทธิเด็ก เป็นต้น  ซึ่งอนุสัญญาบางฉบับข้าพเจ้าก็ได้ศึกษามาบ้างแล้วในวิชาสวัสดิการสังคม  และต้องการที่จะต่อยอดความรู้โดยการศึกษากฎหมายระหว่างประเทศฉบับอื่นๆที่เกี่ยวด้วยสิทธิมนุษยชน เนื่องจากเป็นวิชาที่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้อย่างกว้างขวาง

            จากการที่ข้าพเจ้าได้เข้าเรียนในวิชาสิทธิมนุษยชนครั้งแรกนั้น  ก็ได้ทำให้ทัศนคติต่อการเรียนวิชานี้ของข้าพเจ้าเปลี่ยนไป มีมุมมองต่อการเรียนที่กว้างขึ้น จากที่คิดเพียงว่าเป็นวิชาที่มานั่งฟังคำบรรยายจากอาจารย์เพียงอย่างเดียวและจดเลคเชอร์  แต่จากที่อาจารย์ได้แนะนำเค้าโครงการเรียนการสอนวิชานี้  ซึ่งมีลักษณะการสอนโดยถามตอบข้อสงสัย และร่วมกันแสดงความคิดเห็นระว่างอาจารย์ผู้บรรยายและนักศึกษา มีการเรียนการสอนโดยอ้างอิงจากสถานการณ์จริงทั้งที่เคยเกิดขึ้นในอดีต  และกำลังเกิดขึ้นในปัจจุบัน ทำให้การเรียนมีความเข้มข้นและน่าสนใจติดตาม วิชานี้จึงสมควรที่จะเข้าไปนั่งเรียนในห้องเรียนเพื่อฟังอาจารย์บรรยาย มากกว่าที่เพียงจะอ่านจากตำราเพื่อไปสอบแต่เพียงอย่างเดียว  เพราะจะทำให้เราได้เรียนรู้วิธีคิด การหาเหตุผล หรือหลักกฎหมาย มาใช้ในการอธิบายประกอบข้อเท็จจริงได้อย่างถูกต้อง ซึ่งสิ่งต่างๆเหล่านี้ทำให้เป้าหายในการเรียนวิชากฎหมายรัฐธรรมนูญของข้าพเจ้าเปลี่ยนไป จากที่ลงเรียนเพื่อเก็บเกรดและหวังเพียงความรู้พื้นฐานของการมีสิทธิและใช้สิทธิขั้นพื้นฐานของมนุษย์ ได้เปลี่ยนเป็นการเรียนเพื่อ รู้จดจำและนำไปใช้ได้ในชีวิตจริง เพื่อเป็นการช่วยเหลือผู้อื่นและสังคม ในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกันนั่นเอง