วันเสาร์ที่ผ่านมา ลูกชายสองคนเดินทางกลับบ้านอย่างเป็นทางการเสียที หลังจากทำท่าจะปิดเทอมมาหลายวันแล้ว กลับบ้านเที่ยวนี้ ขนของออกจากหอพักมากพอสมควร คนเล็กเตรียมตัวขึ้น ม.๖ คนโตจบ ป.ตรี มีภาระที่จะต้องสอบเข้าทำงานและสอบเรียนต่อด้วย
คนเล็กรายงานตัว พร้อมยื่นเอกสารผลการเรียนให้ผมดู ว่าได้เกรดเฉลี่ย ๓.๕ ส่วนคนโต ไม่พูดอะไร เพราะได้โทรศัพท์มาบอกก่อนหน้านี้แล้ว หลังจากไปขอใบรับรองผลการเรียนเพื่อนำไปใช้เป็นหลักฐานการสมัครสอบครูผู้ช่วย ด้วยเกรดเฉลี่ย ๓.๖๕ พร้อมบอกด้วยว่าเกียรตินิยมด้วยนะพ่อ
เช้าวันอาทิตย์ ผมต้องออกจากบ้านตอนเช้า ไปปฏิบัติหน้าที่กรรมการประจำหน่วยเลือกตั้ง สว.ที่โรงเรียน ลูกๆยังไม่ตื่นกันเลย เมื่อคืนดูฟุตบอลกันจนดึก พอตื่นสายก็จะขี้เกียจ อากาศก็ร้อนอบอ้าว น่าคาดเดาได้ว่า วันนี้คงไม่ได้งานได้การอะไร เริ่มต้นปิดเทอมอย่างนี้ ผลงานการพัฒนาสิ่งแวดล้อมรอบบ้านจะเป็นอย่างไรหนอ...
สังเกตดูก็พบว่า แม่ก็ไม่อยากจะปลุกลูกชายสักเท่าไหร่ ผมเลยเปรยดังๆ พอให้ได้ยินกันทั่ว "เรียนเก่งกันดี ได้ ๓.๕ ได้เกียรตินิยม..ถ้าไม่รู้จักรับผิดชอบ ไม่ช่วยงานบ้านกันบ้าง ก็ไม่รู้จะเรียนเก่งกันไปทำไม..."จะมีใครได้ยินบ้างหรือไม่ ผมก็ไม่ได้สนใจนัก เพราะต้องรีบไปปฏิบัติหน้าที่ราชการ
ขับรถออกจากบ้าน คิดถึงสวนหลังบ้าน ที่ต้องใส่ปุ๋ยต้นลำไย และทำแปลงผัก เดินท่อน้ำไว้เรียบร้อยหลายจุด แต่พอนึกถึงใต้ถุนบ้านแล้วรู้สึกเหนื่อยใจ หลายสิ่งหลายอย่างวางระเกะระกะ ไม่เป็นระเบียบมาหลายเดือนแล้ว ตั้งใจจะสังคายนาครั้งใหญ่ในช่วงปิดเรียนนี้ล่ะ
ห้าโมงเย็น..กลับเข้าบ้าน จอดรถใต้ถุนบ้าน ก็ต้องแปลกใจและแปลกตา ข้าวของหายไปไหนหมด โต๊ะเก้าอี้ และเตียงเก่า ชั้นวางหนังสือ ตู้รองเท้าและลังเก่าๆ ถูกโยกย้าย เปลี่ยนที่ไปเหลือไว้แต่ของจำเป็น มองดูเป็นระเบียบเรียบร้อยและกว้างขวางขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ผมเดินสำรวจอยู่พักใหญ่ ของเก่าทั้งหลายที่ทำให้ไม่น่ามอง ถูกนำไปเก็บกองข้างบ้านมีพลาสติกคลุมไว้กันฝน เป็นงานที่ต้องทำสองคน เพราะต้องยกกันหนักพอสมควรและใช้เวลาหลายชั่วโมง..ลูกชายบอกว่า...อากาศบนบ้านร้อน เลยไปนั่งอ่านหนังสือข้างล่าง เห็นว่าของเก่ามันเยอะเกินดูรกตาก็เลยจัดเก็บเสียเลย...
ผมมีความรู้สึกเบิกบานขึ้นมาทันที ความคิดดีๆ ผุดขึ้นมาทันใด แม้จะเหนื่อยงาน ก็พอมีแรงขอเดินสำรวจต้นไม้รอบบ้านสักหน่อย และทันใดนั้นก็ได้เห็นดอกไม้ให้กลิ่นหอมสดชื่น แปลกใจจัง..ทำไมเพิ่งจะมามองเห็นวันนี้..มีทั้งดอกรักที่บานเต็มต้น ดอกลำไยช่อใหญ่และต้นมะลิที่ออกดอกขาวเต็มต้น..รอบบ้านมีดอกไม้เบ่งบานให้เห็นเช่นนี้ ถือเป็นฤกษ์งามยามดีที่จะเริ่มงานทำบ้านให้น่าอยู่ต่อไป
ลูกชาย..นั่งที่นอกชานบ้าน ผมเก็บภาพธรรมชาติที่สวยงามรอบบ้าน ลูกชายฝึกซ้อมการเป่าปี่ใน ด้วยน้ำสียงที่โหยหวน เป็นเพลงทำนองโศก และโหมโรงต่างๆ ช้าบ้างเร็วบ้าง ท่าทางลูกชายจะตั้งใจซ้อมมาก บอกผมว่า จะสอบเรียนต่อ ป.โท วันที่ ๒ - ๓ เมษายน ที่สถาบันพัฒนศิลป์ กรมศิลปากร สอบทั้งข้อเขียน(อัตนัย)และปฏิบัติ(เป่าปี่ในวิชาเอกที่ถนัด) เสร็จแล้วก็จะต้องไปสอบบรรจุเป็นข้าราชการครูที่จังหวัดอุทัยธานีด้วย...เป็นช่วงเดินสายของเขาจริงๆ
เห็นลูกมีความคิด และขยันเช่นนี้...พ่อแม่ก็สบายใจได้แล้ว ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ที่เหลือ เขาต้องตัดสินใจ และลงมือทำให้ดีที่สุด เขาจะสอบได้หรือไม่ได้ ผมไม่ได้คำนึงถึง นอกจากกำลังใจรายวันที่อยากให้เขาเต็มๆ และอยากบอกเขาว่าเสร็จธุระแล้ว... เรามาทำสวน และปลูกผักกันนะ.
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑ เมษายน ๒๕๕๗
มีครูพ่อ ครูแม่เป็นต้นแบบความดี ผลย่อมส่งผลอยู่ที่ลูกนะครับผอ. ขอบคุณครับ
ทุกอย่างเป็น"บทเรียน" ที่ตัวเขาต้องเผชิญเอง
แต่พ่อแม่ก็ยังคงเป็นพ่อแม่อยู่วันยังค่ำ ;)...
มีบ้านน่าอยู่ ลูกชายน่ารัก ยินดีด้วยครับ
มีรักมาฝากมีดอกไม้มามอบให้....
ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นค่ะ