ขณะหนึ่ง เผลอมองหน้าและรูปร่างของแม่ที่แปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ผิวหนังเหี่ยวย้วย ย้อยห้อยลงไปกว่าปีก่อนๆ แล้วยังผอมลงอีก
"กินอะไรไม่อร่อย" แม่บอก แล้วก็ไม่กินกับข้าวที่ฉันทำ "มันเหม็น"
ถ้าเป็นเมื่อ 3-4 ปีก่อน ฉันจะน้อยใจ ร้องไห้ คนเดียว แปลความเองว่า แม่ไม่รัก แต่มาวันนี้ เข้าใจท่านมากขึ้น อะไรที่กินไม่ได้ ก็คือ กินไม่ได้
ครูเกษียณ อายุ ประมาณ 63 ปี ยืนรดน้ำต้นไม้หลังบ้าน นั่งปลูกต้นไม้ ที่เพาะเองบ้าง ซื้อมาบ้าง ด้วยสีหน้าที่มีความสุข แค่นี้แหละ ที่ท่านต้องการ
แม่จ๋า แม่อยากซื้อดินก็สั่งไปเลยให้แม่ค้าเอามาลงให้ทีละ 15 - 20 ถุง อยากซื้อต้นไม้ ก็ไปดูเลย ไปร้านไหม เดี๋ยวลูกพาไป อยากซื้ออะไรแม่ก็ซื้อเถิด เรื่องหาเงิน หนูจะพยายามหามาให้แม่ใช้เอง แม่อยากได้อะไรอีกล่ะจ๊ะ
อยากกินอะไรไหม จะพาไป เสาร์-อาทิตย์ เป็นวันของแม่ ไปเดินเที่ยวห้างไหม ซื้อของกันไหม นมหมดหรือยัง ต้องซื้ออะไรบ้าง
แม่คงเหนื่อยกับลูกมามาก สีหน้าและท่าทางของแม่ ดูอ่อนล้าไปมาก จะเดินไปไหนก็ไม่ค่อยสะดวก ปวดขา บ้าง เหนื่อยบ้าง ฉันเริ่มสะท้อนใจ อยากอยู่กับแม่นานๆ ต่อไปนี้ ฉันจะเป็นฝ่ายเลี้ยงแม่นะจ๊ะ....
ชื่นชมมากๆค่ะ...การที่ลูกมีโอกาสดูแลเอาใจใส่พ่อแม่ด้วยความรัก ความกตัญญู เป็นความยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตนะคะ...
ชีวิตแม่ คือต้นแบบของชีวิตเราต่อไปในอนาคต ดูแลแม่ดีๆ ดีกว่าดูแลเมื่อท่านจากไปด้วยคำว่า ขอให้แม่ไปดี.. ทำวันนี้ที่แม่ยังมีความรู้สึกสดๆ คือ ความอบอุ่นของแม่และนี่คือ พระโพธิสัตว์ของลูก สาธุ ทำดีจัง