ปัจจุบันใน FB ของฉันจะมีคนที่เข้าเป็นเพื่อนของฉัน
ก็คือ พี่ ๆ เพื่อนสนิท ลูก ๆ ของฉัน รวมทั้งเพื่อนที่อบรมผู้บริหารฯ
กับฉันเท่านั้น...และพิเศษที่สุด คือ การสะสมคำสั่งสอนของ
พระพุทธเจ้า การให้ข้อคิดต่าง ๆ ในการดำเนินชีวิต เพราะฉัน
ต้องการสื่อให้กับคนที่เข้ามาเป็นเพื่อนของฉันได้รับรู้ถึง...
"ความจริง" ของชีวิต ว่าคนเรามีชีวิตนั้นเพื่ออะไร?
นี่ก็เป็นอีกภาพหนึ่งที่ฉันได้แชร์เพื่อให้ใคร ๆ ได้ดู
ได้เห็น ได้นึก ๆ ถึง คน ๆ นี้ คนที่ได้ชื่อว่า "แม่"...
คนที่ได้ดูแลลูก ๆ มาตั้งแต่ลูกยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้...
ทำทุกสิ่งอย่างเพื่อลูกจะได้ไม่ลำบาก...แม้ความสุขส่วนตัว
"แม่" สละให้ลูกได้ทุกอย่าง...อดทนที่จะให้และแบ่งปันให้
ทุก ๆ สิ่งที่มาจากใจของแม่เพื่อให้ลูกมีความสุข...
และเมื่อลูกโตขึ้นล่ะ...หันกลับไปดูแลท่านบ้างหรือไม่?
กับคำที่ว่า..."ไม่หวังให้รักมากมาย...เพียงแต่ห่วงใยท่านบ้างก็พอแล้ว"
พอฉันแขวนขึ้นใน FB ไว้เท่านั้น...สำหรับฉัน คนที่ฉันรัก
ฉันห่วง ก็เข้ามากด Like ทันที "น้องเพรียง" พ่อของเจ้าฟ้าคราม...
แสดงให้เห็นถึง "ความรัก + ความห่วงใย" ของลูก ๆ ที่มีต่อ "แม่บุษ" คนนี้
คริ ๆ ๆ น่ารักจริง ๆ...เจ้าตัวร้ายของแม่...
ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้
บุษยมาศ แสงเงิน
๑๙ มีนาคม ๒๕๕๗
จรรโลงความดีไว้ให้ลูก ปลูกบุญศีลทานให้กับหลาน โตขึ้นจะไม่ได้ดื้อรั้น ก้าวร้าวเหมือนเด็กสังคมเมืองนะครับ
นึกนึกลูกนกกับแม่มัน เมื่อหิวก็ร้องอ้าปากขอ ยามอิ่มแม่ก็กกปกป้อง พอเติบใหญ่ ปีกกล้าก็ถลาออกจากรัง แม่ก็ยังคอยประคองร้องตื่นอยู่ใกล้ๆ พอปีกแข็งก็โกยเอ้า (Go out) ไปไกลไม่หวนคืนรัง ส่วนแม่ก็ไม่เคยหวนหันอดีตที่เคยเลี้ยงดู กลับต่อสู้ชีวิตกับคู่ของแม่นกต่อไป..เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อยากรู้จังว่า แม่นกยังมีความทรงจำอยู่ไหมหนอ.. ชั่งเป็นแม่พระสกุณาจริงๆ!
ขอบคุณค่ะ คุณ ส.
คนที่ได้ชื่อว่า "แม่" ที่แท้จริงนั้น ส่วนลึก ๆ คือ การให้ ๆ โดยไม่หวังผลตอบแทน...อยากเพียงแค่เห็นเขาได้ก้าวเดินได้ด้วยตัวเอง...เท่านี้ แม่ก็ดีใจแล้วค่ะ...เหมือนเช่นแม่นก เพียงแค่เห็นลูกนกบินได้...แม่นกก็หมดห่วงแล้วกระมังค่ะ...เสมือนพวกลูก ๆ สามารถดูแลตัวเองได้แล้ว...นี่คือ ความสุขของคนที่ได้ชื่อว่า "แม่" ค่ะ
ขอขอบคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจจากทุก ๆ ท่านค่ะ