เสียงบ่นจากการเป็นผู้ฟัง...และปลอบประโลม...จนชินชา และคล้ายกับว่าจะเหี่ยวเฉา


เกือบทุก ๆ วัน  คนรอบข้างเขามีปัญหาสาระพัน  ทั้งมีสาระ และไม่มีสาระ

เราคอยปลอบใจ...ให้ความคิด...ให้เขาตั้งสติ.....บางทีก็เหนื่อยล้าเหลือเกิน

ถ้าเพื่อนเร่วมงาน หรือคนรอบข้างเขามีความสุข...ก็เงียบกันไป....

แต่เมื่อไหรเขาทุกข์ใจ   เดือดร้อน...ต้องคิดถึงครูหยิน.....

ที่เป็นเสมือนถังขยะที่คอยระบายอารมณ์..ได้ทุกเมื่อ และทุกเรื่องราว

ฟัง ฟัง ฟัง จนอยากเขียนนวนิยายได้เป็นเรื่องราว

แต่หลายเรื่องมันก็เศร้าเกินไป

บางเรื่องราวก็โหดร้าย....แต่ก็นำมาเป็นบทเรียนของชีวิตที่มีคุณค่า

จึงต้องปลอบใจตนเองว่าดีนะ...ที่ไม่เกิดขึ้นกับเรา

บางคราก็มีความสุขที่ได้ช่วยครายทุกข์ให้เขาได้...

บ้างก็ดีใจที่หาลู่ทางในการแก้ปัญหาได้อย่างลงตัว

ทำให้ปลงได้ว่า...ชีวิตเป็นของไม่เที่ยง...อะไรก็เกิดขึ้นได้เสมอราวกับปาฏิหาร

ชีวิตจึงมีหลากหลายรสชาติ....บันทึกประวัตฺิศาสตร์ได้อย่างไม่ซ้ำหน้า

ว้า...แล้วเราเกิดมาเพื่อใคร

เพื่อการดำรงที่ดี...และสร้างสันติสุข...ให้กับสังคม(ปลอบใจตนเอง  ในยามท้อ)

หมายเลขบันทึก: 564133เขียนเมื่อ 18 มีนาคม 2014 11:05 น. ()แก้ไขเมื่อ 18 มีนาคม 2014 11:05 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (2)

... ทุกคนมีปัญหา ... มาก น้อย .... ให้กำลังใจ ... ใช้สติ + ปัญญา .. เป็นการแก้ทางออกนะคะ

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี