วันแห่งการเดินทางก็มาถึงจะรอหรือไม่ก็ตาม(ความไม่รู้ถึงคำว่าธรรมชาติตามประสาคนเมือง) .......".อย่างหล่อน" มันก็ดีๆไปอย่าง (ตรงนี้อยากจะลบ..."วั นแห่งฟ่ดิ"ลบไม่ได้เพราะความไม่รู้)........
จันทร์หม่นค้างอยู่ บนฟ้ามันเป็นสีจำปาจางๆ...จักกระจั่น..ร่ำร้องแต่เช้ามืด..เหมือนกับวงมโหรีในแบบตะวันตก....เมื่อคืน.."หน่อง"(เพื่อนคู่ชู้ที่แอบ แฝง)ถามว่าจะเดินทางเมื่อๆไร...ไม่ได้...คำตอบจนบัดนี้...ที่ตื่นขึ้นมา...นั่งจิ้มๆๆๆ..(แห้งหรือเปียก...ก็ไม่รู้ได้)...ก็ดีไปอย่าง "อยู่กับคำว่าไม่รู้...ตลอดกาล"
แอบคิดถึง"หล่อน"คนนั้น?..เธอ...ตายไปนานแล้ว..ผู้หญิงช่างฝัน...คนนั้น..ชื่อ...สุวรรณี..สุคณธา..เป็นแค่นิยามของนามปากกา...เพราะอะไร..ทำให้เธอต้องตายแบบนั้น...มันเลือกไม่ได้จริงๆหรือ?..กับคำว่าตาย
มันดูประหลาดๆกับความรู้สึก...มันช่างเปลี่ยนได้รวดเร็วดุจแสงที่เคลื่อนที่...ฟ้างสางแล้ว"หล่อน"มีคงามรู้สึกเพียงว่า...บันทึกนี้เขียนที่โกทูโน..กับความไม่รู้...กับบันทึกในโน้ตที่จิ้มๆๆอยูนี้...
(บันทึกนี้...ไม่มีภาพ........ขอบพระคุณ...ทุกๆท่านที่มีอยู่ในโลกนี้...โกทูโน)
เดินทางปลอดภัยนะจ๊ะ พบกันใหม่พร้อมกับการถากถางทางเพื่อ....สร้างฝัน....ด้วยกันจ้ะ
สุวรรณี..สุคนธา ไหมคะ คุณยายธี เป็นแฟนท่านเหมือนกันค่ะ สมัยเด็กๆอ่านทุกเรื่องที่ท่านเขียนค่ะ
ให้คุณยายธี สาวน้อยที่น่ารัก เดินทาง อย่างมีความสุข และปลอดภัยนะคะ
สวัสดีค่ะ..ผอ อัญชัญ ครุฑแก้ว....ยายธีถึงแล้วเรียบร้อย.ปลอดภ้ยค่ะ..เครื่องออกช้าไปหน่อยแต่ไม่มีเหตุการณ์ตึงเครียดแค่กัปตันเรือบินบอกว่ามีสาเหตุขัดข้อง..แต่เครื่องไม่มีอาการน่มวิตก๕๕๕...ขอบพระคุณค่ะ..ยายธี
สวัสดีค่ะคุณ..มะเดื่อ...มาถึงปั๊ปรีบเขียนใหญ่..หัวใจจะได้ไม่ห่อฝ่ออ้ะะ...ยายธี
สวัสดีค่ะ..คุณโอ๋ อโณ..ค่ะคิดถึงพี่แต๋วค่ะ...