ในขณะที่เราเร่งรีบและแข่งขันกับเวลา เช่น รีบทำงานให้เสร็จ รีบไปให้ถึงจุดหมายปลายทาง รีบทำอะไรบางอย่างที่ต้องเอาตัวเราไปแข่งกับเวลา เราเคยคิดไหมว่าเราได้หลงลืมอะไรไปบ้าง!!
เกิดอะไรขึ้นเมื่อเราเร่งรีบ..! ความรู้สึกเราจะไปจดจ่ออยู่กับสิ่งนั้น สมอง ร่างกายเราจะไปหลอมรวมกับสิ่งนั้น เราจะมุ่งมันเพือทำสิ่งนั้นเพียงอย่างเดียว "เราจะคิดว่านี่คือสิ่งจำเป็น"ร่างกายความรู้สึกและความคิดของเราจะแข็งเกร็ง ภาวะเช่นนี้มันจะนำพาเราเข้าสู่ปรากฏการณ์ที่ทำให้เกิดอารมณ์ลบ ๆ ได้ง่าย เราจะจมอยู่กับสิ่ง ๆ นั้นจนลืมสนใจสิ่งรอบข้างอย่างสมบูรณ์ เราจะไม่พอใจเมื่อมีสิ่งอื่นมารบกวน ภาวะเช่นนี้จะไม่เป็นผลดีต่อเราและคนรอบข้าง เราจะเปลี่ยนความรู้สึกเช่นนี้และทำมันด้วยความเบิกบานได้หรือไม่ ?
ด้วยความเร่งรีบที่เกิดขึ้นนี้ จะทำให้เราลืมอย่างแรกเลยคือ กิจกรรมต่าง ๆ ที่ทำให้เราผ่อนคลาย เช่น การออกกำลังกาย การกวาดขยะ ถูพื้น ทำความสะอาดบ้าน รถน้ำต้นไม้ เป็นต้น เราจะรีบทำสิ่งเหล่านั้นให้เสร็จเพื่อจะได้กลับมาทำเรื่องจำเป็นของเรา กิจกรรมเหล่านี้ที่เคยเป็นกิจกรรมผ่อนคลายจะกลายเป็นกิจกรรมที่ทำให้เราเสียเวลา เราจะไม่มีจิตใจที่จะอยู่กับมันอีกต่อไป ทั้ง ๆ ที่เรารู้ว่ากิจกรรมเหล่านี้มันมีประโยชน์ต่อเรา หลวงปู่แห่งหมู่บ้านพลัมบอกว่า ให้เรา "ล้างจานเพื่อล้างจาน" เพื่อเราจะได้ดำรงสติของเราเอาไว้ ความเร่งรีบจะทำให้เราล้างจานเพื่อให้เสร็จ ๆ ไป เราจะยังคงทำสิ่งเหล่านั้นและยังรู้สึกว่ามันจะทำให้เราผ่อนคลายอยู่ได้หรือไม่ ? ถึงแม้เราจะให้เวลากับมันน้อยลงก็ตามที!!
อย่างที่สองเราจะลืมสนใจคนที่อยู่รอบข้างเราคนที่ใกล้ชิดเรา เมื่อเรามีจิตใจที่หมกมุ่นอยู่กับสิ่งจำเป็นที่เราต้องทำ เราจะไม่ให้ความสำคัญกับคนรอบข้าง เราจะเลี้ยงดูเขาแต่ไม่ใส่ใจเขา การทำภารกิจเพื่อเขาเหล่านั้นจะกลายเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นอีกต่อไป เราจะรู้สึกว่ามันเสียเวลา ความสัมพันธ์จะค่อย ๆ จะเริ่มจืดจางไป กลายเป็นต่างคนต่างอยู่ในที่เดียวกัน กรณีนี้อาจหมายความไปถึงคนที่มีสิ่งจำเป็นที่ต้องทำอย่างมากมาย เราจะใช้เวลาช่วงเล็ก ๆ มาสนใจเขาเหล่านั้นบ้างได้หรือไม่ ? เท่าทีเราจะมีเวลาให้ได้และให้อย่างเต็มใจ
อย่างที่สามเราจะลืมงานที่เราต้องทำ ในชีวิตคนเราจะต้องมีความสัมพันธ์กับคนอื่นสิ่งอื่น พร้อม ๆ กันไปในเวลาเดียวกัน มันเป็นระบบที่โยงใยกันอย่างซับซ้อน จะมีระบบที่สัมพันธ์กับเราโดยที่เราไม่รู้ตัวอาจมีมากมายจนไปไม่อาจคาดเดาได้เลย ขณะที่เราให้ความสำคัญกับสิ่งที่จำเป็น เราจะปลีกตัวออกจากความสัมพันธ์เหล่านั้น เราจะตัดขาดและแยกตัวออกจากระบบที่มีความสัมพันธ์กับเรา ส่งผลให้ระบบอื่น ๆ เกิดการสะดุด แต่ไม่ต้องกังวล มันก็จะปรับตัวทำงานต่อไปได้โดยที่ไม่จำเป็นที่จะต้องมีเรา นั่นอาจทำให้ระบบเหล่านี้หยุดชะงักไปชั่วขณะ ในเมื่อเรายังต้องสัมพันธ์กับสิ่งเหล่านั้นอยู่ ชั่วขณะที่เราต้องสัมพันธ์ เราจะทำมันด้วยความเต็มใจได้หรือไม่? ถึงแม้มันจะไม่ใช่เป็นสิ่งที่จำเป็นในความคิดเรา แต่เราทำมันให้เหมือนกับสิ่งที่จำเป็นได้หรือไม่ ?
ความเร่งรีบอาจทำให้เราหลงลืมเรื่องราวต่าง ๆ เหล่านี้ และอาจนำมาสู่ความขัดแย้ง ทั้งต่อตัวเราเองและต่อผู้อื่น สิ่งอื่น ที่เรามีความสัมพันธ์ต่อมัน ความเร่งรีบอาจทำให้เราจมอยู่กับมัน จนไม่สามารถมองเห็นสิ่งอื่น ๆ ความสำคัญของสิ่งอื่นที่อยู่รอบตัวเรา ความเร่งรีบทำให้เราตัดสินตีค่าและจัดลำดับความสำคัญ และเมื่อเราจัดลำดับความสำคัญจะทำให้เราให้คุณค่าและเวลากับสิ่งต่าง ๆ ที่มีความสัมพันธ์กับเราไม่เท่าเทียมกัน ความเร่งรีบทำให้เราต้องเลือกว่าจะทำหรือไม่ทำอะไร!!
หลวงปู่แห่งหมู่บ้านพลัม สอนให้เรารู้จักที่จะให้ความสำคัญกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเราอย่างเท่าเทียมกัน หลวงปู่สอนให้เราอยู่กับสิ่ง ๆ นั้น ที่อยู่กับเรา ณ เวลานั้น อย่างจริง ๆ ทั้งความคิดและจิตใจ หลวงปู่บอกว่าคือ การอยู่กับปัจจุบัน สิ่งที่อยู่กับเราตรงหน้าคือสอ่งที่สำคัญที่สุด
ในขณะที่เรายังไม่สามารถทำอย่างนั้นได้ดีนัก ตามที่หลวงปู่ได้กล่าวไว้ แต่เราอาจตระหนักถึงความเร่งรีบ ที่ทำให้เราหลงลืมสิ่งต่าง ๆ ที่มาสัมพันธ์กับเราให้ได้ เราอาจจัดสรรค์เวลาใหม่ เพื่อให้เราอยูกับสิ่งต่าง ๆ อย่างมีความสุขมากขึ้น เราควรกระทำทุกอย่างที่สัมพันธ์ต่อเราด้วยความเต็มใจและอยู่กับสิ่งนั้นจริง ๆ อย่างเท่าเทียมกัน
มีอยู่ครั้งหนึ่ง อาจารย์ประมวล เพ็งจันทร์ เล่าว่า ครั้งหนึ่งตนเองเร่งรีบที่จะไปขึ้นรถ มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาถามว่า เราเกิดมาเพื่ออะไร ? อาจารย์ประมวลหยุดอยู่ตรงหน้าผู้หญิงคนนั้น และกล่าวว่า "ผมไม่รู้ว่าคุณเกิดมาเพื่ออะไร แต่ผมรู้ว่าผมเกิดมาเพราะผมจะได้เจอกับคุณในวันนี้ ซึ่งผมดีใจมาก แต่ด้วยเวลาอันจำกัดผมต้องขอโทษที่ต้องกล่าวลาจากคุณเพียงแค่นี้"
อาจารย์ประมวลได้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า แม้ช่วงเวลาวันน้อยนิด.. อาจารย์ก็สามารถทำให้มันมีค่าขึ้นมาได้! เพียงแค่เราอยู่กับมันจริง ๆ อยู่กับเหตุการณ์ที่มาสัมพันธ์กับเราจริง ๆ เท่าที่เรามีเวลาจะให้กับมันได้ เมื่อเราจะต้องเผชิญกับสิ่งที่เราตีค่าว่าไม่จำเป็น ไม่สำคัญ เราจะใช้เวลากับสิ่งที่เราเผชิญอยู่ได้อย่างมีคุณภาพได้หรือไม่ ?
เราจะมีสติตื่นรู้อยู่บนความเร่งรีบได้ไหม!! นี่คือประเด็นที่ผมอยากสื่อความ ส่วนผมกำลังพยายามที่จะทำให้ได้
